Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

Η δύση της Δύσης και η ανατολή του σκότους



Του Γιώργου Πήττα

Μου θυμίζει η Ευρώπη αυτή τη στιγμή, την αρχαία Ρώμη λίγο πριν την πτώση της.

Φέρτε στο νου σας τις εικόνες των λιπόσαρκων παρακμασμένων συγκλητικών, των καλοαναθρεμμένων αξιωματούχων, των νυσταλέων στρατηγών που η ευδαιμονία τους δεν άντεξε τον γιγαντισμό της Αυτοκρατορίας  και κλάταρε κυριολεκτικά για να παραδοθεί στην επέλαση των χριστιανών τότε. Μοιράστηκε στα δύο και βυθίστηκε στις Σταυροφορίες,  στους σκοτεινούς αιώνες , την Ιερά Εξέταση, την δαιμονοποίηση του ελληνικού πνεύματος και του ορθολογισμού.
Αντικαταστήστε τώρα, όλους αυτούς με τους σημερινούς γραφειοκράτες της Ε.Ε. τους καλοπληρωμένους υπαλλήλους των Βρυξελλών και του Στρασβούργου, τους παρλαπίπες πολιτικούς που «κάνουν παιχνίδι» στις συνόδους των 27, των G8, και των πάσης φύσεως «συλλογικών οργάνων» της σημερινής Αυτοκρατορίας.
Και βάλτε από την άλλη μεριά, το απόλυτο σκοτάδι, την πιο ασφυκτική νύχτα που εγκυμονούν οι καιροί μας με την εξάπλωση του επεκτατικού καρκίνου που αυτοαποκαλείται «Ισλαμικό Κράτος».

Φοβάμαι, πως ο χρόνος για μακροσκελείς αναλύσεις δεν υπάρχει.
Θα δεχτώ πως όλες (σχεδόν) οι αναλύσεις είναι σωστές. Εννοώ, όλες οι εξ αριστεράς αναλύσεις που μιλούν για τον ιμπεριαλισμό, τις επεμβάσεις του, τους βομβαρδισμούς του, τις βίαιες ανατροπές καθεστώτων που προκάλεσε.
Για να «κόβουμε δρόμο»  θα συμφωνήσω σε όλα αυτά.
Θα θυμίσω μόνο ένα δυο πραγματάκια.
Από τη μια μεριά τα πανηγύρια και τις χαρές των ορθόδοξων  αντιιμπεριαλιστών όταν τα μακριά γένια και τα βλοσυρά βλέμματα των Αγιατολλάδων αντικαθιστούσαν το (ναι, διεφθαρμένο) καθεστώς του Σάχη στην Περσία και τις ανάλογες χαρές και πανηγύρια των χωρίς φίλτρα και κριτήρια δυτικολάγνων όταν έβλεπαν τον νεκρό Σαντάμ Χουσεΐν από τη άλλη.
Προσωπικά, αν και όταν έπεφτε ο Σάχης δεν ήξερα την τύφλα μου αφενός και αφετέρου ήμουν μικρός και «επαναστάτης», με μεγάλη ανησυχία έβλεπα την εγκατάσταση ενός καθεστώτος στηριγμένου στη θρησκεία. Όπως και πολύ αργότερα, όταν έπεφτε ο Σαντάμ, μου ήταν αδύνατο να καταλάβω τις χαρούλες κάποιων. Όλα αυτά, με γέμιζαν φόβο και επιφύλαξη.

Τώρα, περισσότερο και από την αδιανόητης φρίκης εικόνα της δολοφονίας με αποκεφαλισμό ενός δημοσιογράφου από το «Ισλαμικό Κράτος» με τρομάζει, μου προκαλεί εμετό, οι εικόνες που διασπείρουν στο τουίτερ οι τζιχαντιστές με παιδάκια που τα εκπαιδεύουν στην πρακτική του αποκεφαλισμού με σκυλιά.
 Μάλιστα, τα σκυλιά τα ντύνουν με πορτοκαλιά ρούχα, όπως εκείνα που φορούσε ο τραγικός δημοσιογράφος.

 Έχουν ανοίξει, στην κυριολεξία, οι ασκοί του Αιόλου. Έχουν απελευθερωθεί οι σκοτεινότερες δυνάμεις που έχουν υπάρξει ποτέ στη σύγχρονη ιστορία, αλλά, ο κος Obama παίζει γκολφ και ο κος Cameron μετά από μία μικρή διακοπή, συνεχίζει να πίνει τα τσάγια του στην υπέροχη περιοχή της Κορνουάλλης .
Την ίδια ώρα, στα περίχωρα του Λονδίνου, νεαροί τζιχαντιστές, είτε μουσουλμάνοι δεύτερης γενιάς είτε και  προσηλυτισμένα αγγλόπαιδα, στο όνομα του Αλλάχ, κάνουν περιπολίες και δίνουν διαταγές. Σταματούν ζευγάρια που περπατούν χέρι-χέρι γιατί αυτό είναι παραβίαση της Σαρίας, αρπάζουν με τη βία τη μπύρα ενός άλλου γιατί ο Αλλάχ απαγορεύει το αλκοόλ.
Στο Βέλγιο, ομάδες εκκολαπτόμενων τζιχαντιστών, πραγματοποιούν ανάλογες απειλές και σβήνουν συστηματικά τις πινακίδες με τις ονομασίες των πόλεων αντικαθιστώντας τις με το νέο όνομα που «ονειρεύονται» για τη χώρα: Belgistan.
Θα συμφωνήσω με όσους θεωρούν το «Ισλαμικό Κράτος» τον μεγαλύτερο κίνδυνο που έχει εμφανιστεί εδώ και αιώνες ίσως.
Θα συμφωνήσω, όπως έγραψα στην αρχή  (και υπερθεμάτισα ίσως) πως οι ευθύνες του Ιμπεριαλισμού (που όσοι τον ταυτίζουν μόνο με τη Δύση είναι μάλλον ανιστόρητοι) είναι τεράστιες.


Θα πω όμως έντονα, θα φωνάξω με όλη μου τη δύναμη, πως πρόκειται για μια περίπτωση που πρώτα οφείλεις να την διαλύσεις, να την εξοντώσεις και μετά πια να «αναλύσεις» το πως και γιατί προέκυψε.
Η Τζιχάντ, είναι ο εχθρός-ο εχθρός της σκέψης και της κάθε σκέψης.
Και, δυστυχώς, είναι άλλη μία τραγωδία αυτή, με τις αλόγιστες και χωρίς έλεγχο δολοφονικές επιθέσεις του Ισραήλ στη Γάζα, σε λίγο, η Χαμάς θα μοιάζει με ομάδα προσκόπων. Μια ομάδα «προσκόπων» που βέβαια δεν δίστασε να δολοφονήσει εν ψυχρώ μόλις χθες, κάπου 20 παλαιστινίους με την υποψία πως ήταν καταδότες για λογαριασμό του Ισραήλ.
Το «Ισλαμικό Κράτος» θα εκδηλωθεί και στην Παλαιστίνη-όπου νάναι.  Θυμηθείτε το.
Και, δεν είναι διόλου τυχαίο, πως το «Ι.Κ.» επανδρώνεται και από «καθαρόαιμα» δυτικά αποβράσματα.  Δολοφόνοι, βιαστές, και πάσης φύσεως διεστραμμένοι, τρέχουν να πυκνώσουν τις τάξεις του. Από την Ολλανδία, την Αυστραλία, τον Καναδά και αλλού. Ο «επί γης παράδεισος» για αυτούς, αφού πια θα μπορούν να εγκληματούν ανενόχλητοι στο όνομα του Αλλάχ προστατευμένοι από το «Κράτος». 
Διαβάζω το κείμενο μου και θλίβομαι. Όλη μου τη ζωή, υπερασπίστηκα με φανατισμό την ανοχή και την προστασία της διαφορετικότητας. Βλέπω, αυτή την ανοχή να τελειώνει, να στεγνώνει.

Η Δύση, η πόρνη, η εγκληματική, η υπεροπτική, κάποτε γέννησε έναν Διαφωτισμό. Η ελάχιστη υγρασία που έχει απομείνει από εκείνη τη δροσιά πρέπει να ξυπνήσει και να αντιδράσει. Όχι αύριο. Χθες. Και όσοι θεωρούν πως υπερβάλλω, ας μπουν στον κόπο να ενημερωθούν. Όχι από το CNN, ούτε από το BBC. Αυτά, είναι ας πούμε δυτικές προπαγάνδες.
Υπάρχουν και άλλα δίκτυα. Που χαρτογραφούν την επέκταση του καρκινώματος με ακρίβεια.

ΠΗΓΗ: @pittasgeorge

Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Χέρμπερτ Μαρκούζε: Οικονομική ελευθερία είναι η απελευθέρωση απο την οικονομία


«O Mονοδιάστατος Άνθρωπος» (1964)

Οικονομική ελευθερία θα πρέπει να σημαίνει απελευθέρωση από την οικονομία, απελευθέρωση απ’ την καθημερινή πάλη για την ύπαρξη, απαλλαγή απ’ την ανάγκη να κερδίζουμε τη ζωή μας। Πολιτική ελευθερία θα πρέπει να σημαίνει απελευθέρωση απ’ την πολιτική αυτή πάνω στην οποία τα άτομα δεν μπορούν να ασκήσουν ουσιαστικό έλεγχο। Πνευματική ελευθερία θα πρέπει να σημαίνει αποκατάσταση της ατομικής σκέψης, που είναι σήμερα πνιγμένη από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και θύμα της διαπαιδαγώγησης। Θα πρέπει ακόμα να σημαίνει ότι θα πάψουν να υπάρχουν κατασκευαστές της «κοινής γνώμης», και η ίδια η κοινή γνώμη ακόμα। Αν οι προτάσεις αυτές έχουν έναν τόνο εξωπραγματικό, αυτό δεν συμβαίνει επειδή είναι ουτοπικές, αλλά επειδή είναι ισχυρές οι δυνάμεις που τις αντιμάχονται।

Το αποτέλεσμα είναι η ευφορία μέσα στη δυστυχία। Να αναπαύεσαι, να διασκεδάζεις, να δρας και να καταναλώνεις, όπως όλοι οι άλλοι, να αγαπάς και να μισείς ό,τι αγαπούν και μισούν οι άλλοι, αυτά στο μεγαλύτερό τους μέρος είναι ανάγκες πλαστές। Το γεγονός ότι οι συνθήκες κάτω από τίς οποίες ζει τό άτομο ανανεώνουν και δυναμώνουν συνεχώς αυτές τις ανάγκες, με αποτέλεσμα το άτομο να τις κάνει πια δικές του, να ταυτίζεται μαζί τους και να αναζητά τον εαυτό του στην ικανοποίησή τους, δεν αλλάζει σε τίποτα το πρόβλημα। Οι ανάγκες παραμένουν αυτό που πάντα ήταν, προϊόντα μιας κοινωνίας που τα κυρίαρχα συμφέροντά της απαιτούν την καταπίεση.
 
Οι καταπιεστικές ανάγκες είναι οι ισχυρότερες, αυτό είναι γεγονός τετελεσμένο, καθιερωμένο από την ήττα και τήν αμάθεια। Είναι όμως και ένα γεγονός που πρέπει ν’ αλλάξει, και το άτομο που «ευημερεί» έχει το ίδιο συμφέρον ως προς αυτό, όσο και εκείνοι που πληρώνουν την ευημερία του με τη δική τους αθλιότητα...

Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2014

Ο Τσίπρας, η Εκκλησία και ο ανολοκλήρωτος Διαφωτισμός


Του Μηνά Παπαγεωργίου

Στα τέλη του 17ου αιώνα και στις αρχές του 18ου, το πνευματικό κίνημα του Διαφωτισμού, που ξεκίνησε να αναπτύσσεται στη Γαλλία και επεκτάθηκε με γοργούς ρυθμούς σε άλλες χώρες, έμελλε να αλλάξει ριζικά την πορεία της ευρωπαϊκής ηπείρου.
Τρεις ήταν οι βασικοί πυλώνες εξουσίας που τέθηκαν υπό την αυστηρή κριτική του νέου αυτού ρεύματος: Η βασιλεία, η φεουδαρχία και το οργανωμένο ιερατείο.
Η εξάπλωση των Διαφωτιστικών ιδεών σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης (που σημειωτέον σημαδεύτηκε –ανάμεσα στα άλλα- από την επαναφορά της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας στο προσκήνιο), προκάλεσε πλήθος κοινωνικών επαναστάσεων και ανατροπών.

Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να μην επηρεαστεί από αυτές τις εξελίξεις.
Άλλωστε η χρονική στιγμή που ξεκινά η Επανάσταση δεν είναι τυχαία. Τα κείμενα φωτεινών μυαλών της εποχής, όπως εκείνα του Κοραή ή του Φεραίου, αναμφίβολα μαρτυρούν τις ισχυρότατες επιρροές από τις ιδέες της ριζοσπαστικής Ευρώπης.
Παρ’ όλα αυτά, εγείρονται μέχρι και σήμερα ορισμένα σημαντικά ζητήματα αναφορικά με τη φύση του λεγόμενου «Νεοελληνικού Διαφωτισμού» συνολικά.
Στα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς, η παιδεία περνούσε αποκλειστικά από τα χέρια του ιερατείου και από τις εκκλησιαστικές σχολές στις οποίες φοιτούσαν όσα ελληνόπουλα είχαν τη δυνατότητα να ξενιτευτούν.

Αυτό σημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων Διαφωτιστών κατείχαν εκκλησιαστική παιδεία, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς ήταν ιερείς.
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι τα προτάγματά τους σχετίζονταν περισσότερο με την αναμόρφωση του προγράμματος της παιδείας, εντός της εκκλησιαστικής επιρροής.
Η… ριζοσπαστικότητα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, διαφαίνεται από το γεγονός ότι το μοναδικό μεγάλο διαφωτιστικό πρόταγμα που ικανοποιήθηκε με τη δημιουργία του σύγχρονου νεοελληνικού κράτους, υπήρξε το γεγονός της κήρυξης του αυτοκέφαλου της Ελλαδικής Εκκλησίας (αίτημα που διατύπωσε ο Κοραής)!
Η πλειονότητα των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών ακολούθησε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο, εκείνον του κοσμικού κράτους και του πλήρους διαχωρισμού της πολιτικής από τη θρησκευτική εξουσία. Είναι χαρακτηριστικό, άλλωστε, το παράδειγμα του μοντέλου της Laicite στη Γαλλία, το οποίο έχει τεθεί σε ισχύ από το 1900…

Στις μέρες μας, η Ελλάδα αποτελεί την τελευταία θεοκρατία της Ευρώπης.

Η Εκκλησία διαθέτει μία τεράστια, και συνάμα αχαρτογράφητη περιουσία, από την οποία φοροδιαφεύγει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο, επιβαρύνοντας έμμεσα τους πολίτες.
Παράλληλα, οι επεμβάσεις της στον δημόσιο βίο, στη δικαστική εξουσία, στην παιδεία, στην διπλωματία, σε κάθε λογής επιχειρηματικά και διαπλεκόμενα συμφέροντα, αλλά και στην πολιτική, αποδεικνύονται βαρύτατα επιζήμιες για την ελληνική κοινωνία εδώ και περίπου δύο αιώνες.
Παραμένοντας στα της χώρας μας, τα προοδευτικά πολιτικά κινήματα είχαν ανέκαθεν ψηλά στην ατζέντα των προγραμμάτων τους το ζήτημα του Διαχωρισμού κράτους και Εκκλησίας. Παρ’ όλα αυτά, το πολιτικό κόστος από το άνοιγμα μιας τέτοιας συζήτησης θεωρείται διαχρονικά βαρύτατο.
Είναι χαρακτηριστικό ότι το θέμα έχει τεθεί σε κυβερνητικό επίπεδο μόνο μία φορά, το 1987, με την περιβόητη πρόταση του Αντώνη Τρίτση στη Βουλή, που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων.

Επιπρόσθετα, πολύ σημαντικές σχετικές προτάσεις είχε κάνει και ο υπουργός Δικαιοσύνης, κ. Μιχάλης Σταθόπουλος (επί πρωθυπουργίας Σημίτη το 2000), μέσα στον κακό χαμό των συλλαλητηρίων Χριστόδουλου για το ζήτημα των ταυτοτήτων.
Δυστυχώς, τον τελευταίο 1,5 χρόνο και εν όψει της επικείμενης ανάληψης της εξουσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να κρύβει κάτω από το χαλί, με αργές και προσεκτικές κινήσεις, αυτό το σημαντικότατο και βαρύνουσας σημασίας για την πορεία του τόπου ζήτημα (σίγουρα πολύ πιο σημαντικό από όσο μπορεί να διανοηθεί ο μέσος Έλληνας), το οποίο αποτελούσε κεντρικό άξονα του πολιτικού του προγράμματος κατά τα προηγούμενα χρόνια.
Είναι σίγουρα αποδεκτό ότι στις μέρες μας η εφαρμογή μιας –κατά τους Στωικούς- άσκησης Πολιτικής Αρετής αποτελεί μάλλον μία ουτοπία (κι αυτό εξαιτίας της ποιότητας της παιδείας που λαμβάνουμε) και η πρόκληση της ανάληψης της εξουσίας επιβάλλει την εξισορρόπηση ανάμεσα σε ιδεολογίες και «πρέπει».

Παρ’ όλα αυτά, φρονώ πώς ο Αλέξης Τσίπρας οφείλει να επανεξετάσει –ανάμεσα στα άλλα πολύ σημαντικά για το μέλλον της χώρας μας- το ζήτημα των σχέσεων κράτους και Εκκλησίας, προχωρώντας αποφασιστικά μαζί με τους συνεργάτες του σε ένα πρόγραμμα πλήρους διαχωρισμού, το οποίο αφενός θα φέρει μπροστά μας ένα ελπιδοφόρο πολιτισμικό προσωπείο και αφετέρου θα διαμορφώσει σταδιακά ένα νέο μορφωτικό πρότυπο στην παιδεία, γεγονός που ενδεχομένως να ολοκληρώσει τον ημιτελή Διαφωτισμό της σύγχρονης ιστορίας μας…