Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Η «χαμένη τιμή» του γέροντος Παΐσιου...


Το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών, στην προ διμήνου επιστολή του προς τον Ρώσο πρέσβη, με αφορμή την δίκη των κοριτσιών του συγκροτήματος «Pussy Riot», είχε εκφράσει την ανησυχία του μήπως ανοίξει η όρεξη και στους εν Ελλάδι θεοκράτες και σύντομα πράξουν σαν τους Ρώσους ομοίους τους, στο να μεθοδεύσουν την επιστροφή της κοινωνίας σε θεοκρατικά - βυζαντινά δεδομένα. Και δυστυχώς η ανησυχία μας αποδείχθηκε ότι είχε βάση.

Μετά από επερώτηση βουλευτή της υπερχριστιανικής και υπερορθόδοξης «Χρυσής Αυγής» που ζητούσε το κατέβασμα («την άμεση αφαίρεση του συγκεκριμένου προφίλ από το διαδίκτυο») της σατιρικής σελίδας του «facebook» με τίτλο «Ο γέροντας Παστίτσιος», το υπόδουλο στους ρασοφόρους Ελληνικό Κράτος επέδειξε υπερβάλλοντα ζήλο και πέρασε με μεγάλη σπουδή χειροπέδες (!!!) στον 27χρονο δημιουργό της, με την κατηγορία της βλασφημίας.

Βλασφημία ως προς τι; Προς έναν άνθρωπο; Προς έναν μοναχό που δε πρόλαβαν καν οι θεοκράτες να «αγιοποιήσουν»; Αλλά και αν είχε «αγιοποιηθεί» από τους δικούς του, τι θα σήμαινε δηλαδή; Ποτέ στην Ιστορία οι θρησκόληπτοι και φανατικοί μονοθεϊστές δεν φημίζονταν για την καλή τους σχέση με την Λογική.

Ποτέ δεν φημίζονταν βεβαίως και για το χιούμορ τους, ιδίως όταν κατέστρεφαν τους δικούς μας εθνικούς πολιτισμούς, έκαναν ολοκαυτώματα υποτιθέμενων «μαγισσών», σταυροφορίες, σφαγές, διώξεις, στρατόπεδα συγκέντρωσης, και, και, και… Ποτέ βεβαίως δεν φημίζονταν και για την ανοχή ή στοιχειώδη σεβαστικότητά τους προς ο,τιδήποτε διαφορετικό από τον δικό τους συγκεκριμένο χαβά. Γι’ αυτό άλλωστε και η έννοια του πολιτικού ολοκληρωτισμού, γεννήθηκε ταυτόχρονα με την δική τους πολιτισμική επικράτηση.

Είναι ωστόσο παράλογο έως βαθμού γελοιότητος οι μισαλλόδοξοι και βεβηλωτές των θρησκευτικών σεβασμάτων των άλλων, αυτοί που δεν καθύβρισαν ανθρώπους, προφήτες, μοναχούς και «αγίους» αλλά Θεούς, πραγματικούς Θεούς, να απαιτούν σεβασμό για τον δικό τους συγκεκριμένο χαβά και μάλιστα διά της βίας. Μιας βίας που είναι ίδια και απαράλλακτη όταν περνιούνται χειροπέδες σε έναν χιουμορίστα 27χρονο και όταν προκλητικά υψώνονται πανό στην πλατεία Ομονοίας που γράφουν «Η Δημοκρατία και η Ελευθερία είναι μελλοθάνατες. Έρχεται το Ισλάμ».

Η Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, που έσπευσε όλο φούρια στα Ψαχνά Ευβοίας να συλλάβει τον χιουμορίστα 27χρονο, δικαιολογήθηκε ότι  υπήρξαν «αντιδράσεις εκατοντάδων πολιτών», πράγμα γελοίο, αφού σε μία χώρα όπου ο υπήκοος υφίσταται θεοκρατική πλύση εγκεφάλου από το σχολείο, αυτονόητα είναι πάμπολλοι οι θρησκόληπτοι (είτε τυπικοί είτε ψυχωσικοί), που θα ήθελαν πολύ να επιστρέψουμε στην εποχή του Βασιλείου Βουλγαροκτόνου. Όπως και πολλοί είναι εκείνοι που με τον φερετζέ πολιτικών μορφωμάτων ουσιαστικά ζητούν ακριβώς το ίδιο.  

Στην επερώτησή του ο υπερορθόδοξος χρυσαυγίτης βουλευτής, απεφάνθη ότι «ο χρήστης υβρίζει, ειρωνεύεται και προσπαθεί να εξευτελίσει την ιερή μορφή της Ελληνορθοδοξίας, τον Γέροντα Παΐσιο». Και από ό,τι φαίνεται συμφώνησαν απολύτως η Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και ο εισαγγελέας! Και η χώρα μας έγινε Πούτινλαντ με ημεδαπή εκδοχή «Pussy Riot» για την «χαμένη τιμή» ενός αποβιώσαντος τροφίμου του ρωσοκρατούμενου «Αγίου Όρους».

Για μία ακόμα φορά οι μονοθεϊστές χριστιανοί (απαράλλαχτα όπως και οι ομόθρησκοί τους μονοθεϊστές μουσουλμάνοι), αποδεικνύουν σε κάθε τρίτο που έχει μάτι και βλέπει και μυαλό και κρίνει, την τραγική ευθραυστότητα των δικών τους σεβασμάτων, σεβασμάτων που κτίστηκαν αποκλειστικά επάνω στην βεβήλωση όλων των ιστορικά προγενεστέρων τους θρησκειών. Αυτήν λοιπόν την ευθραυστότητα πάνε να καλύψουν με ιερές εξετάσεις και φετφάδες, ασχέτως εάν φοράνε μεσαιωνικά ρούχα και σαρίκια ή σύγχρονα κοστούμια και γραβάτες. Απαιτούν με κάθε λογής βία να σταματήσει όλη η ανθρωπότητα επειδή αυτοί έχουν ακινητοποιήσει τα μυαλά τους!

Το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών

- θεωρεί τεράστιο πολιτικό, κοινωνικό και θρησκευτικό ζήτημα το γεγονός της υποκινημένης, από τους εκπροσώπους του βυζαντινού μεσαίωνα, σύλληψης και παραπομπής του 27χρονου χιουμορίστα,

- εκφράζει την πλήρη ηθική συμπαράστασή του στο νέο θύμα των θεοκρατών, τον οποίο θεωρεί ΠΟΛΙΤΙΚΟ κρατούμενο, και

- καλεί τα εντός βουλής πολιτικά κόμματα, ν’ αφήσουν λίγο τους αριθμούς και να πάρουν άμεσα ξεκάθαρη θέση γι’ αυτό, το όλως εξευτελιστικό, για την Δημοκρατία γεγονός.

Η θεοκρατία δεν θα περάσει.

Η Δημοκρατία και η Ελευθερία μας, που διπλά τις περιγέλασε χθες και σήμερα η ισλαμική και χριστιανική μισαλλοδοξία, έχουν κατακτηθεί με επαναστάσεις και αίμα. Δεν θα τους τις παραδώσουμε για να ηδονιστούν για μία ακόμα φορά οι αρνησίζωοι, επίγειοι εμπορικοί αντιπρόσωποι, του εύθικτου «Θεού» της ερήμου και της ερήμωσης. 

Αναδημοσίευση απο pagan and proud, Υ.Σ.Ε.Ε. Ανακοίνωση 259 / 24. 9. «2012»

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

Μιχαήλ Μπακούνιν: Θεός και Κράτος

"Είναι φανερό ότι όσο θα έχουμε έναν αφέντη στον ουρανό, θα είμαστε δούλοι στη γή. Το λογικό και η βούλησή μας, θα εκμηδενίζονται κι αυτά. Όσο θα πιστεύουμε ότι του οφείλουμε απόλυτη υπακοή - και απέναντι σ' έναν Θεό δεν είναι δυνατό κανένα άλλο είδος υπακοής - θα πρέπει υποχρεωτικά να υποτασσόμαστε παθητικά και δίχως ν' ασκούμε καμία κριτική στην αγία εξουσία που έχουν οι μεσολαβητές και οι εκλεκτοί του: Μεσίες, προφήτες, θεόπνευστοι νομοθέτες, αυτοκράτορες, βασιλιάδες και όλοι οι ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι και οι υπουργοί, καθαγιασμένοι εκπρόσωποι και υπηρέτες των δυο μεγάλων θεσμών που μας τους επιβάλλουν λες και τους έχει εγκαθιδρύσει ο ίδιος ο Θεός για να κυβερνά τους ανθρώπους: της Εκκλησίας και τον κράτους. 
Κάθε εξουσία κοσμική ή ανθρώπινη απορρέει απευθείας από την πνευματική ή θεϊκή εξουσία. Η εξουσία, όμως, είναι η άρνηση της ελευθερίας. Ο Θεός, ή μάλλον το πλάσμα της φαντασίας που λέγεται Θεός, είναι κατά συνέπεια ο καθαγιασμός και το πνευματικό και ηθικό αίτιο όλων των υποδουλώσεων πάνω στη γη· η ελευθε­ρία των ανθρώπων δε θα ' ναι ποτέ ολόπλευρη παρά μόνον αφού πρώτα ο άνθρωπος θα 'χει εκμηδενίσει ολωσδιόλου το αποτρόπαιο πλάσμα της φαντασίας ενός ουράνιου Κύριου και αφέντη."
Αναδημοσίευση από Αναρχική Βιβλιοθήκη

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

CNT (1936) : Οι ελευθεριακές κομμούνες και η λειτουργία τους

(3ο μέρος)
Η πολιτική έκφραση της επανάστασης στερεώνεται πάνω σ' αυτή την τριλογία: το άτομο, η κομμούνα, η ομοσπονδία.

Μέσα από ένα σχέδιο δραστηριοτήτων, εφαρμοσμένο σε όλες τις λειτουργίες, στην κλίμακα της (Ιβηρικής) χερσονήσου, η διανομή θα έχει χαρακτήρα αποκλειστικά κοινοτιστικό. Η βάση της διανομής θα είναι, κατά συνέπεια, η κομμούνα. Οι κομμούνες θα είναι αυτόνομες και ομοσπονδοποιημένες τοπικά και εθνικά για την εκτέλεση έργων κοινού ενδιαφέροντος. Το δικαίωμα της αυτονομίας δεν αναιρεί την υποχρέωση της εκπλήρωσης των συμφωνιών της κοινής συμβίωσης (...) Έτσι μια κομμούνα που θα καταναλώνει αλόγιστα θα αναγκάζεται να σεβαστεί τους περιορισμούς που μετά από ελεύθερη συζήτηση αποφάσισε η πλειοψηφία.

Αντίθετα, οι κομμούνες οι οποίες, αντιτιθέμενες στη βιομηχανοποίηση, επιλέγουν άλλους τρόπους συμβίωσης, όπως οι φυσιολάτρες ή οι γυμνιστές, θα δικαιούνται ρυθμίσεις διαφορετικές από τις γενικές συμβάσεις. Επειδή αυτές οι κομμούνες, λόγω του περιορισμένου αριθμού τους, δε θα μπορούν να καλύπτουν όλες τις ανάγκες τους, οι αντιπρόσωποί τους στα συνέδρια της Ιβηρικής Συνομοσπονδίας Ελευθεριακών Αυτόνομων Κομμούνων θα πραγματοποιούν συμφωνίες με τις υπόλοιπες αγροτικές και βιομηχανικές κομμούνες.

Για την καλύτερη διανομή της παραγωγής στις κομμούνες, μπορούν να δημιουργηθούν συμπληρωματικά βοηθητικά όργανα, όπως ένα Συνομοσπονδιακό Συμβούλιο Παραγωγής και Διανομής, με αντιπροσώπους στις Εθνικές Ομοσπονδίες Παραγωγής και στο ετήσιο συνέδριο των κομμούνων.

Εσωτερική λειτουργία της κομμούνας

Η κομμούνα θα πρέπει να ασχολείται με όλα όσα απασχολούν το άτομο. Θα πρέπει να φροντίζει, για την οργάνωση, τη ρύθμιση και τη βελτίωση της ζωής του πληθυσμού. Για τις κατοικίες, για τη διαχείριση των αγαθών που θα συγκεντρώνουν οι ενώσεις των παραγωγών, για την υγιεινή, τη στατιστική, την παιδεία, τις νοσηλευτικές εγκαταστάσεις και τα μέσα και το δίκτυο συγκοινωνίας. Να υποστηρίζει τις καλλιτεχνικές και πολιτιστικές δραστηριότητες και να οργανώνει τις σχέσεις με τις υπόλοιπες κομμούνες.

Για την εκπλήρωση αυτής της αποστολής θα ορίζεται ένα Κοινοτικό
Συμβούλιο, με αντιπροσώπους των συμβουλίων της Αγροτικής / Βιομηχανικής Παραγωγής και Στατιστικής, Διανομής, Υγείας και Πολιτισμού.

Η διαδικασία της εκλογής των κοινοτικών συμβουλίων προορίζεται να ρυθμίσει τις αντιθέσεις που προκύπτουν από τις διαφορετικές πληθυσμιακές κοινότητες, σκοπεύοντας στην πολιτική αποκέντρωση των μεγαλουπόλεων και τη μετατροπή τους σε ομοσπονδίες από κομμούνες.

Όλες αυτές οι αναθέσεις δεν έχουν χαρακτήρα γραφειοκρατικό ή διευθυντικό. Εκτός από όσους επιτελούν εργασίες τεχνικές ή στατιστικής, οι υπόλοιποι θα συνεχίζουν να απασχολούνται κανονικά στη συνηθισμένη εργασία τους, μετά την οποία θα συγκεντρώνονται για να συζητήσουν τα δευτερεύοντα εκείνα θέματα που δεν χρειάζεται να απασχολήσουν γενικές συνελεύσεις.

Οι συνελεύσεις θα καλούνται όποτε το απαιτούν τα συμφέροντα της κομμούνας, με πρωτοβουλία είτε του κοινοτικού συμβουλίου είτε των κατοίκων.

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου, «The Wobblies»

Διεθνής οργάνωση αναρχοσυνδικαλιστικού προσανατολισμού, διαφέρουσα όμως από τις κλασικές αναρχοσυνδικαλιστικές κινήσεις στο ότι αυτή ευαγγελίζεται την ανάγκη ένταξης όλων των εργατών του κόσμου σε μία ενιαία οργάνωση που θα λειτουργήσει ως ταξικό όργανο, με σκοπό την πλήρη κατάργηση του καπιταλισμού και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

ΙΔΡΥΣΗ

Ιδρύθηκε στο Σικάγο τον Ιούνιο του 1905 μετά από μία παναμερικανική συνέλευση 200 περίπου σοσιαλιστών, αναρχικών και ριζοσπαστών συνδικαλιστών από 43 διαφορετικές οργανώσεις και όρισε ως σκοπό της την καλλιέργεια και τον συντονισμό της εργατικής αλληλεγγύης προς όφελος των ειδικευμένων και ανειδίκευτων εργαζομένων ασχέτως φύλου, εθνικής καταγωγής και φυλής, καθώς και την αυτο-οργάνωση με σκοπό την κατάργηση της μισθωτής εργασίας: «Η εργατική τάξη και η τάξη των εργοδοτών δεν έχουν τίποτε το κοινό. Ανάμεσά τους δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει ειρήνη, όσο η πείνα και η στέρηση κυριαρχούν σε εκατομμύρια εργαζομένων, την ώρα που οι λίγοι εκείνοι που αποτελούν την εργοδότρια τάξη απολαμβάνουν όλα τα αγαθά της ζωής. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο τάξεις θα συνεχίζεται η πάλη, μέχρι την εποχή που οι εργάτες του κόσμου θα οργανωθούν ταξικά, θα πάρουν στα χέρια τους τα μέσα παραγωγής, θα καταργήσουν την μισθωτή εργασία και θα ζήσουν σε αρμονία με την Γη» (από το προοίμιο του Καταστατικού της IWW).

Στην ηγεσία της IWW, τα μέλη της οποίας κυνηγήθηκαν έντονα από τους πολιτικούς και τον Τύπο των Η.Π.Α. και δέχθηκαν συχνά βίαιες επιθέσεις από μπράβους των εργοδοτών, βρέθηκαν κατά καιρούς σημαντικά ονόματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς των Η.Π.Α., όπως οι Ευγένιος Ντεμπς (Eugene Victor Debs, 1855 – 1926), Λούσυ Πάρσονς (Lucy Parsons, 1853 – 1942, χήρα του εκτελεσθέντος αναρχικού της πρωτομαγιάς του Σικάγο), Μαίρη Χάρρις Τζόουνς (Mary Harris Jones, γνωστή και ως «Mother Jones», 1837 – 1930), Κάρλο Τρέσκα (Carlo Tresca, 1879 – 1943), Τζόε Χιλλ (Joe Hill, 1879 – 1915), Τόμας Χάγκερτυ (Thomas Haggerty), κ.ά. 

ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ


Η IWW υπέστη την πρώτη της διάσπαση το 1908 με αποχώρηση των μετριοπαθών σοσιαλιστών γύρω από τον Ντάνιελ Ντελεόν (Daniel DeLeon, 1852 – 1914) και τον Ευγένιο Ντεμπς, που δίσταζαν να ακολουθήσουν την πολιτική της «άμεσης δράσης» («direct action», με πραγματοποίηση αλλεπάλληλων απεργιών, προπαγάνδας, μποϋκοτάζ, ακόμα και σαμποτάζ) και της αδιαλλαξίας απέναντι στους εργοδότες, την οποία είχε επιλέξει η υπό τον μαχητικό «Μπιγκ Μπιλ» Χαίηγουντ (William Dudley «Big Bill» Haywood, 1869 – 1928) οργάνωση, που από την δική της πλευρά κατήγγειλε απροκάλυπτα κάθε προσπάθεια κοινωνικής αλλαγής μέσα από εκλογικές διαδικασίες.
Το 1912 η IWW έφθασε να αριθμεί 100.000 μέλη, έχοντας οργανώσει ικανοποιητικά τους βιομηχανικούς εργάτες της ανατολικής ακτής και των βορειοδυτικών πολιτειών, και ενεπλάκη τότε σε περισσότερες από 150 απεργίες, ενώ από το 1915 έως το 1917 το αγροτικό τμήμα της (η «Agricultural Workers Organization», AWO, με 95.000 μέλη από μόνο του) ανέπτυξε εντονότατη προπαγανδιστική και οργανωτική δουλειά στους εργάτες γης των μεσοδυτικών και δυτικών πολιτειών, πετυχαίνοντας με απεργίες την σημαντική βελτίωση των συνθηκών εργασίας τους και των αμοιβών τους.

ΑΓΡΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ 

 

Εξαιτίας των επιτυχιών της, η οργάνωση έγινε πολύ σύντομα στόχος των εργοδοτών, αλλά και των ανά τόπους αρχών. Το 1915 εκτελέστηκε στην Γιούτα μετά από δικαστική σκευωρία ο Τζόε Χιλλ, το 1916 τα μέλη της οργάνωσης δέχθηκαν επίθεση οπλισμένων τραμπούκων στο Έβερετ (Everett) της Ουάσινγκτων και στις 1 Αυγούστου 1917 λιντσαρίστηκε από 6 μασκοφόρους τραμπούκους στην Μοντάνα ο οργανωτής Φρανκ Λίτλ (Frank Little, 1879 – 1917) και κρεμάστηκε με ένα χαρτί καρφιστωμένο στο στήθος του με την απειλή «Θυμηθείτε οι υπόλοιποι! Πρώτη και τελευταία προειδοποίηση!» («Others take notice! First and last warning!»).

Στο διάστημα 1917 – 1924 η IWW, που εναντιώθηκε ανεπίσημα στην συμμετοχή των Η.Π.Α. στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο (τον οποίο πολλά στελέχη της είχαν χαρακτηρίσει «πόλεμο των αφεντικών» και αρκετοί είχαν για τον λόγο αυτόν συλληφθεί βάσει του Νόμου περί Κατασκοπίας, την «Espionage Act», ως δήθεν… «κατάσκοποι» των Γερμανών), επιχείρησε να επαναλάβει την επιτυχία της AWO με την «Lumber Workers Industrial Union» (LWIU), που αποσκοπούσε στο να οργανώσει τους εργάτες ξύλου στον Νότο των Η.Π.Α. αλλά και στον Καναδά, πετυχαίνοντας μετά από απεργιακές κινητοποιήσεις την καθιέρωση 8ωρης απασχόλησης.
Ο πόλεμος (1914 – 1918) ενέτεινε πάντως το ήδη εχθρικό για την οργάνωση κλίμα, ιδίως έπειτα από επιτυχημένες απεργίες που είχε οργανώσει σε κλάδους, τους οποίους οι Η.Π.Α. θεωρούσαν κρίσιμους για την έκβαση των πολεμικών επιχειρήσεων. Η κυβέρνηση των Η.Π.Α. χρησιμοποίησε πονηρά το κλίμα του πολέμου για να σπρώξει τους υπηκόους του ενάντια στους «κόκκινους ανατρεπτικούς». Τον Σεπτέμβριο του 1917 ένοπλοι αστυνομικοί εισέβαλαν σε 48 γραφεία της οργάνωσης σε διάφορες πόλεις των Η.Π.Α. και τις αμέσως επόμενες εβδομάδες συνελήφθησαν 165 στελέχη της με την κατηγορία ότι δήθεν σχεδίαζαν να οργανώσουν… μαζικές λιποταξίες των στρατιωτών των Η.Π.Α.
Η ωμή καταστολή ενάντια στα στελέχη και τους ακτιβιστές («οργανωτές») της IWW συνεχίστηκε φυσικά και μετά την λήξη του πολέμου, ενώ ο Χαίηγουντ είχε ήδη δραπετεύσει στην Ρωσία, όπου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του. Μετά από αλλεπάλληλους νέους αντι-συνδικαλιστικούς νόμους, σε πολλές πολιτείες η απλή κατοχή της κόκκινης ταυτότητας μέλους της IWW αποτελούσε ποινικό αδίκημα και έστελνε τον κάτοχο στην φυλακή. 
 Ενώ 101 στελέχη της οργάνωσης είχαν καταδικαστεί το 1918 σε εξοντωτικές πολυετείς ποινές φυλάκισης και λόγω του μεγάλου φόβου είχε αρχίσει να ελαττώνεται δραματικά ο αριθμός των μελών της, στις 11 Νοεμβρίου 1919 λινταρίστηκε στην Σεντράλια (Centralia) της Ουάσινγκτων ένα ακόμη στέλεχος της οργάνωσης, ο ξυλοκόπος και βετεράνος του πολέμου Ουέσλεϋ Έβερεστ (Wesley Everest, 1890 – 1919), τον οποίο άρπαξε ο όχλος από την φυλακή, τον ευνούχισε, τον βασάνισε άγρια, του έσπασε τα δόντια και τον κρέμασε κοντά στον ποταμό Τσεχάλις (Chehalis River). Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 η οργάνωση έμοιαζε να έχει διαλυθεί, όντας οικονομικά κατεστραμμένη και με την πλειοψηφία των μελών της να έχουν αποστατήσει στο Κομμουνιστικό Κόμμα, ενώ ακολούθησε το 1924 μία ακόμη διάσπαση. 

 ΜΕΡΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ

Αργότερα πάντως επιχειρήθηκε και επιτεύχθηκε η μερική ανασυγκρότηση της IWW, που, παρά τα πλήγματα και τις διασπάσεις, κατόρθωσε το 1930 να εμφανίζει 10.000 εγγεγραμμένα μέλη. Η οργάνωση πρωτοστάτησε μάλιστα το 1934 στην μεγάλη γενική απεργία του Σαν Φραντσίσκο, καθώς και σε άλλες απεργίες της ίδιας δεκαετίας στις αυτοκινητοβιομηχανίες του Ντητρόϊτ.
Η IWW εξακολουθεί να υπάρχει και να δρα ακόμη και σήμερα. Τα μέλη της υπολογίζονται σε περίπου 1.000, οργανωμένα σε τοπικές οργανώσεις διάσπαρτες σε όλες σχεδόν τις Η.Π.Α., ενώ παραρτήματα των «Wobblies» λειτουργούν στην Αυστραλία, την Νέα Ζηλανδία, τον Καναδά, την Αγγλία, την Φινλανδία, την Γερμανία, την Σιέρρα Λεόνε, την Σουηδία και την Πολωνία.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

Buhle Paul – Schulman Nicole, «Wobblies! A Graphic History of the Industrial Workers of the World», εκδόσεις «Verso», New York, 2005 
Kornbluh Joyce L. (editor), «Rebel Voices: An IWW Anthology», εκδόσεις «Charles H. Kerr Publishing Company», 1964
McClelland John, Jr., «Wobbly War: The Centralia Story», εκδόσεις «Washington State Historical Society», 1987
Moran William, «Belles of New England: The Women of the Textile Mills and the Families Whose Wealth They Wove», εκδόσεις «St. Martin’ s Press», 2002

 ΠΗΓΗ: Βλάσης Ρασσιάς




Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

Γιώργος Τελεμίτης: Μέσον μας η αλήθεια και η δύναμις

«Επειδή αισθανόμεθα τον προορισμόν της ανθρωπότητος, επειδή θέλομεν μίαν ανθρωπότητα μεγάλην, αναπνέουσαν ελευθέρως, απηλλαγμένην θρησκευτικών και κοινωνικών προλήψεων, ζώσαν εν ομονοία, εν αγάπη, εργαζομένην, προοδεύουσαν, ευτυχή, ανεξάρτητον.

Είμεθα η στρατιά της αναρχίας εναντίον της στρατιάς της τυραννίας, της εργασίας εναντίον του χρήματος, της αληθείας εναντίον του ψεύδους.

Αρεταί μας είναι: η αγάπη και η δικαιοσύνη, σκοπός μας η ευτυχία, μέσον μας η αλήθεια και η δύναμις!

Πρωταγωνισταί μας: υπήρξαν και είναι τα μεγαλύτερα πνεύματα των αιώνων: ο Δημόκριτος, ο Επίκουρος, ο Πρωταγόρας, ο Επίχαρμος, ο Διογένης, ο Λουκρήτιος, ο Αβερόης, ο Ραμπελαί, ο Μονταίην, ο Μποετί, ο Διδερό, ο Βολταίρος, ο Ελβέτιος, ο βαρώνος Χόλμπαχ, ο Σενιέ, ο Δαντόν, ο Ανάχαρσις Κλόοτζ, ο Εμπέρ, ο Σωμέτ, ο Μαρά, ο Βύρων, ο Σίλλερ, ο Γκαίτε, ο Χάϊνε, ο Προυντών, ο Μπακούνιν, ο Κροπότκιν, ο Χέκελ, ο Μαξ Νορντάου, ο Ρεκλύ, ο Γκραβ, ο Τολστόϊ, ο Ίψεν.

Μάρτυρές μας είναι ουχί οι μυθικοί άγιοι, φυγάδες της εργασίας, ερημίται μισάνθρωποι, μισογύναι, εχθροί και αυτής έτι της καθαριότητος, αλλά οι μάρτυρες της Ελευθερίας και την Αληθείας: η Υπατία, ο Τζιορντάνο Μπρούνο, ο Βανίνι, ο Ντολέ, ο Λα Μπαρ, ο Φερρέρ.

Ήρωές μας, είναι όλοι οι τυραννοκτόνοι και οι ελευθερομανείς: ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτων, ο Βρούτος και η Επίχαρις, η Σοφία Περόφσκα και ο Ανιολίλο».

Πηγή: Γιώργος Τελεμίτης, μπροσούρα «Κάτω τα είδωλα», Αλεξάνδρεια, 1909