Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

Ευρώ: Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας καταστροφής



1992. Το ανατολικό μπλοκ έχει καταρρεύσει. Οι ΗΠΑ έχουν βγει νικήτριες από τον ψυχρό πόλεμο. Η νίκη τους δε στον πόλεμο του Ιράκ επισφράγισε με ακόμα πιο κατηγορηματικό τρόπο τη επερχόμενη για τα επόμενα 20 χρόνια μονοκρατορία τους.

Στην Ευρώπη, η ένωση των δύο Γερμανιών (Δυτικής και Ανατολικής) δίνει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα στη χώρα του Χέλμουτ Κολ σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Το δυτικογερμανικό κεφάλαιο, στις τάξεις του οποίου δραστηριοποιούνται αμνηστευμένοι επιφανείς ναζιστές, έχει ισχυροποιηθεί, έχοντας καταβροχθίσει εν μία νυκτί το παρθένο έδαφος της πρώην Ανατολικής Γερμανίας με τους ανατολικογερμανούς εργάτες να αποτελούν -μέχρι και σήμερα- το φτηνό εργατικό δυναμικό του. Πλέον η όρεξη της γερμανικής ελίτ έχει ανοίξει και επιδιώκει την επέκταση της ηγεμονίας της και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Επιδιώκει, στον καινούριο μεταψυχροπολεμικό κόσμο που αναδύεται, να παίξει πρωταγωνιστικό ιμπεριαλιστικό ρόλο, πλάι στις ΗΠΑ, ή ακόμα και σε αντίθεση με αυτές, εφόσον το ευνοήσουν οι συνθήκες.

Στην Ελλάδα κυβέρνηση είναι η ΝΔ με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Αξιωματική αντιπολίτευση το ΠΑΣΟΚ με αρχηγό τον Ανδρέα Παπανδρέου. Στη βουλή συζητιέται το φλέγον θέμα της επικύρωσης της συνθήκης του Μάαστριχτ.

Σε μια ιστορική ομιλία του, ο Ανδρέας Παπανδρέου προειδοποιεί με απίστευτη οξυδέρκεια για τους κινδύνους που ελλοχεύουν για τη χώρα από τη συνθήκη αυτή. Η οποία όμως απίστευτη οξυδέρκεια συνδυάζεται με εξίσου απίστευτη χειραγώγηση και εξαπάτηση του λαού (ως είθισται για έναν Παπανδρέου εξάλλου) καθώς στην ίδια ομιλία προτείνεται η ένταξη της Ελλάδας στο Μάαστριχτ ως η μόνη εναλλακτική για τη χώρα και το λαό της.

Λέει συγκεκριμένα ο Ανδρέας Παπανδρέου: «Το Μάαστριχτ, αυτή η συνθήκη, απλώς αποτελεί για μας ένα εισιτήριο σε ένα δύσκολο και άνισο αγώνα. Ο αγώνας είναι άνισος, γιατί στην εκκίνηση είμαστε οι τελευταίοι. Ο αγώνας είναι άνισος, γιατί η συνθήκη του Μάαστριχτ εκφράζει σχεδόν απόλυτα τα συμφέροντα και την οπτική γωνία του πλούσιου βορρά. Το όραμα της ενωμένης Ευρώπης δεν χωράει μέσα στο Μάαστριχτ. Το Μάαστριχτ για μας αποτελεί ένα σταθμό σε μία πορεία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ένα σταθμό που θα ξεπεραστεί και ίσως αλλοιωθεί στην ίδια την πορεία». Αναφερόμενος στη συνέχεια στην Οικονομική Νομισματική Ένωση, που προαλειφόταν μέσω της συνθήκης του Μάαστριχτ, και στους στόχους σύγκλισης-προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας προκειμένου να συμμετάσχει σε αυτήν, δήλωσε: «Είναι φυσικό γενικά, οι οικονομέτρες, στα μοντέλα σύγκλισης να μη συμπεριλαμβάνουν το κοινωνικό κόστος της επίτευξης των στόχων της ΟΝΕ και είναι αυτό μέσα στο βασικό μου επιχείρημα ότι αυτοί οι στόχοι, με αυτήν την πολιτική που ακολουθείτε, είναι ανέφικτοι. Το κοινωνικό κόστος για την Ελλάδα της επίτευξης των στόχων στα χρονικά πλαίσια που προβλέπει η συνθήκη του Μάαστριχτ, είναι τεράστιο για τις χώρες του Νότου». Παρακάτω δε, επισημαίνει: «Οι προϋποθέσεις που προβλέπονται από την Συνθήκη δεν είναι πραγματοποιήσιμες στα χρονικά πλαίσια που προβλέπει για την Ιταλία, την Πορτογαλία, την Ελλάδα και την Ισπανία. Οι υπολογισμοί μάλιστα που αφορούν την Πορτογαλία και την Ελλάδα φέρνουν ίλιγγο. Ήδη προβλέπονται, έστω και αν δεν ομολογούνται, δύο ταχύτητες στην Ενωμένη Ευρώπη, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη μας το τεράστιο κοινωνικό κόστος και τις εκρηκτικές κοινωνικές καταστάσεις, τις οποίες θα αντιμετωπίζουμε σε αυτήν την πορεία, τουλάχιστον για τις χώρες του Νότου. Οδηγούμαστε σε μία πορεία συνεχιζόμενης ύφεσης, μεγέθυνσης της ανεργίας και της ανισοκατανομής του πλούτου και του εισοδήματος της βίαιης δημιουργίας μιας κοινωνίας των 2/3, για να μην φθάσω να λέω του 1/3». Για το πώς θα μπορούσε να γίνει η πραγματική σύγκλιση, ο Ανδρέας Παπανδρέου εξέφρασε τη γνωστή θέση ότι πρέπει επιπλέον να μεταβιβαστούν πόροι από τον πλούσιο βορρά στο φτωχό νότο: «Σε μια ομόσπονδη Ευρώπη ο Ευρωπαϊκός Προϋπολογισμός πρέπει να είναι μεγέθους ικανού για την άσκηση αποτελεσματικής αναδιανεμητικής πολιτικής προς όφελος των κρατών- μελών του ευρωπαϊκού νότου και των οικονομικά καθυστερημένων περιοχών. Μόνο κάτω από τέτοιες συνθήκες θα καταστεί δυνατή η σύγκλιση στα επίπεδα οικονομικής ανάπτυξης και εισοδημάτων, που δεν αφορούν τους στόχους τους τραπεζικούς, είναι άσχετα με τους τραπεζικούς στόχους, που έχει θέσει η Συνθήκη του Μάαστριχτ». Φέρνει μάλιστα το παράδειγμα της ενοποίησης των δύο Γερμανιών (Ανατολικής και Δυτικής): «Όταν υπάρχει ενοποίηση του νομίσματος σε πέρα από μια χώρα, σε 2, σε 3, σε 5 χώρες αυτό λειτουργεί κατά τρόπο αρνητικό για όλες τις καθυστερημένες ή ασθενέστερες χώρες ή περιοχές. Και θα δώσω το απλό παράδειγμα των δύο Γερμανιών. Μόλις έγινε το ενιαίο νόμισμα, εμφανίστηκαν αμέσως τα τραγικά προβλήματα της Ανατολικής Γερμανίας. Και η Δυτική Γερμανία αναγκάζεται, τώρα, να κάνει μεταφορές πόρων, πραγματικά αστρονομικών διαστάσεων, στην τέως Ανατολική Γερμανία, γιατί έχει την ευθύνη και μπορεί να ασκήσει δημοσιονομική πολιτική»

 Διαβάστε περισσότερα»

ΠΗΓΗ: Midnight Trolls (*) 5-3-2012 *πολιτική-σατιρική εκπομπή που μεταδίδεται κάθε Δευτέρα 23.00-02.00 στον 98FM (http://midnight-trolls.blogspot.com/ και http://www.facebook.com/pages/Τα-Τρολλς-του-Μεταμεσονυχτίου/219876738097761)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου