Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Των οικιών ημών εμπιπραμμένων υμείς άδετε


Την ώρα που ο πολιτικός λόγος περιορίζεται και αναλώνεται σε μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια παραπλάνησης και κατατρομοκράτησης του χειμαζόμενου Ελληνικού λαού, με πρόδηλο σκοπό την παρά πέρα καταλήστευση και εξαθλίωση του η Ελλάδα του μνημονίου συνεχίζει με αμείωτη βουλιμία να "τρώει" τα καλύτερα παιδιά της.
Με ανάμικτα συναισθήματα οργής και απέραντης θλίψης πληροφορήθηκα τον πρόωρο χαμό του φίλου μας και συναγωνιστή Νίκου παλυβού.

Λέκτορα υπό διορισμό στο τμήμα Γεωλογίας του ΕΚΠΑ και μέλους της Πρωτοβουλίας  Α-λέκτωρ ο οποίος είχε  πλούσιο  επιστημονικό έργο ως ερευνητής γεωλόγος.
Με τον Νίκο που παραβρισκόταν στις τοπικές ανοιχτές συνελεύσεις
του Χαλανδρίου ως φίλος στον κοινό αγώνα, είχαμε την τιμή να ανταλλάξουμε απόψεις στην αγωνία του, αγωνία  όλων μας, για το μέλλον  και να αποκομίσουμε πολλά από τις γνώσεις του και τις ιδέες του.
  
Φτάνει ποια η  αναλγησία  των κυβερνώντων και των υπερεθνικών αφεντικών τους φτάνει πια η  εκμετάλλευση η κοινωνική και ψυχολογική καταπίεση που μας προκαλούν και  σφυρηλατούν δια πυρός και σιδήρου την τεράστια φυλακή που λέγεται σύγχρονη Ελλάδα.

Όποιος ακόμα παριστάνει τον ανήξερο έχει ήδη πάρει θέση.

Αντίο φίλε

Νίκος Σπεγης

*η φωτογραφία ειναι απο το blog που διατηρούσε

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Κορνήλιος Καστοριάδης: Ο Νέος τύπος ανθρώπου


 O τύπος του ανθρώπου με την ανεξάρτητη κρίση και το ενδιαφέρον για τα ζητήματα γενικής εμβέλειας... σήμερα επαναμφισβητείται। Δεν ισχυρίζομαι ότι έχει εξαφανιστεί πλήρως, αλλ’ αντικαθίσταται βαθμιαία και γρήγορα από έναν άλλο τύπο ανθρώπου, επικεντρωμένου στην κατανάλωση και την απόλαυση, απαθή μπροστά στις γενικές υποθέσεις, κυνικό στις σχέσεις του με την πολιτική, τις περισσότερες φορές ηλιθίως επιδοκιμάζοντα και κομφορμιστή. Ζούμε σε μια εποχή βαθύτατου και γενικευμένου κομφορμισμού...

 …Πρέπει να διερωτηθούμε (πράγμα που δεν κάνουν οι υμνωδοί του περιρρέοντος ψευδο-ατομικισμού) ποιου τύπου κοινωνίας μπορεί να είναι φορέας αυτός ο σύγχρονος άνθρωπος; Σε τι θα επέτρεπε η ψυχολογική του δομή στους δημοκρατικούς θεσμούς να λειτουργήσουν; …Ποιο είναι το όραμμά του για το μέλλον της κοινωνίας; Όλα αυτά σχηματίζουν μια μάζα δίχως μπούσουλα, που ζει μέρα με τη μέρα, δίχως ορίζοντα, όχι μία κριτική - ανακλαστική / στοχαστική συλλογικότητα…  

…Οι σημερινοί πολιτικοί θεσμοί δεν έχουν μήπως ως τελικότητα να απομακρύνουν τους πολίτες απο τις δημόσιες υποθέσεις και να τους πείσουν οτι είναι ανίκανοι να ασχολούνται μ’ αυτές; Καμμιά σοβαρή ανάλυση δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι τα καθεστώτα που αυτανακυρήσσονται «δημοκρατικά» είναι στην πραγματικότητα αυτό που κάθε κλασικός πολιτικός φιλόσοφος θα ονόμαζε καθεστώτα ολιγαρχίας। 

ΠΗΓΗ: Αναδημοσίευση απο freepsyche.blogspot

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2012

Ωγκύστ Μπλανκί: «Δημοκρατική Προπαγάνδα» (1833)

«για να προχωρήσουμε χρειάζεται πρώτα να αποκαταστήσουμε τις δυνατότητές μας για ελεύθερη προπαγάνδα. Στο επίπεδο των ιδεών, οι αριστοκράτες είναι ανίσχυροι απέναντι των δημοκρατών. Ο λόγος που ακόμα έχουν ως όπλο τους τον Τύπο, είναι γιατί γνωρίζουν ότι με αυτόν μπορούν να διασπείρουν συκοφαντίες, την ώρα που εμείς μπορούμε να πείσουμε τις λαϊκές μάζες με μόνη δύναμή μας τις αρχές μας για ισότητα και αδελφοσύνη. Είναι απαραίτητο όμως η φωνή μας να μπορεί να τις φθάσει. Ας ενώσουμε λοιπόν τις δυνάμεις μας, πολίτες, για να καταστρέψουμε το πιο αισχρό όλων των μονοπωλίων, το μονοπώλιο στην διαφώτιση. Για να διδάξουμε τους προλετάριους ότι έχουν δικαίωμα στις ελευθερίες, ότι έχουν δικαίωμα σε δωρεάν, κοινή και ίση εκπαίδευση, ότι έχουν δικαίωμα να ελέγχουν την κυβέρνηση, ότι έχουν δικαίωμα σε ένα σωρό πράγματα που τώρα τους τα απαγορεύουν. Όπως βλέπετε, πολίτες, αυτό που έχουμε κατά νου δεν είναι τόσο μία πολιτική αλλαγή, όσο μία κοινωνική αλλαγή εκ θεμελίων».

Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

Είτε πολύ βλάκας, είτε πολύ φασίστας

Κάποιος πρέπει να είναι είτε πολύ βλάκας, είτε πολύ φασίστας, όταν είτε νομίζει, είτε απαιτεί την ταύτιση όλων μα όλων των ανθρώπων γύρω του, με εκείνα που αυτός έχει στο κεφάλι του, ως θρησκευτικές ή άλλες αντιλήψεις.

Κάποιος πρέπει να είναι είτε πολύ βλάκας, είτε πολύ φασίστας, όταν θεωρεί ότι όλοι πρέπει να σέβονται τα δικά του θρησκευτικά σεβάσματα, την ώρα που αυτός όχι μόνο δεν σέβεται, αλλά προσβάλλει χυδαία και ακατάπαυστα τα θρησκευτικά σεβάσματα των άλλων.

Κάποιος πρέπει να είναι είτε πολύ βλάκας, είτε πολύ φασίστας, όταν φέρεται λες και εξ ορισμού όλοι οι συνάνθρωποί του έχουν όρεξη να εκτίθενται στα δικά του ιδιαίτερα έθιμα ή βίτσια, δίχως να ρωτάει ποτέ εάν οι ίδιοι του επιτρέπουν να τους εκθέσει σε αυτά, όπως λ.χ στην εξωφρενική φετινή πρωτοπορία των θεοκρατών της Θεσσαλονίκης να περάσουν τους ασθενείς και το προσωπικό ενός ολόκληρου νοσοκομείου κάτω από τον «επιτάφιό» τους, υποχρεώνοντας σε έκθεση όλους όσους δεν επιθυμούσαν κάτι τέτοιο (λες και δεν έφθανε η ωμή ψυχολογική βία από τους πανταχού παρόντες σε δωμάτια ασθενών, αλλά και σε διαδρόμους ακόμα, «αγίων γραφών» και ποικίλων αγίων «φατσών» του δικτατορεύοντος θρησκευτικού δόγματος).

Κάποιος πρέπει να είναι είτε πολύ βλάκας, είτε πολύ φασίστας, όταν θεωρεί φυσιολογικό το να βομβαρδίζουν τον λαό επί μία ολόκληρη εβδομάδα (και βάλε...) όλες μα όλες οι τηλεοράσεις εντός της επικράτειας του Ελληνικού Κράτους με ωμή θρησκευτική παράκρουση και ανιστόρητα έργα χριστιανικής προπαγάνδας (με πρώτο και κύριο το πληρωμένο από τα χρήματά μας «Κανάλι της Βουλής», του οποίου ο ζήλος αποδείχθηκε υποδεέστερος από ένα πιθανό «Κανάλι των Μακκαβαίων»).

Κάποιος πρέπει να είναι είτε πολύ βλάκας, είτε πολύ φασίστας, όταν την ομολογία της πίστης του («Χριστός Ανέστη!») την εξάγει από τους λατρευτικούς του χώρους σε ολόκληρη την κοινωνία και την χρησιμοποιεί αντί της ευχής «Χρόνια Πολλά!» απέναντι στους πάντες, ακόμα και σε ανθρώπους που, είτε επειδή είναι άθεοι, είτε επειδή είναι θρησκευτικά αδιάφοροι, είτε επειδή πιστεύουν άλλα πράγματα, τους είναι παντελώς αδιάφορο εάν «ανέστη» ή όχι το κεντρικό πρόσωπο την Χ ή Ψ ξένης προς αυτούς Θρησκείας.

Κάποιος πρέπει να είναι είτε πολύ βλάκας, είτε πολύ φασίστας, όταν θεωρεί δεδομένο ότι όλοι κάνουν εκείνα που αυτός κάνει και ως εκ τούτου αγριοκοιτάζει ή καταριέται ακόμα κάποιον συνάνθρωπό του επειδή και μόνον εκείνος δεν πιστεύει ότι η Χ ή Ψ ημέρα είναι «νηστευτική».

Κάποιος πρέπει να είναι είτε πολύ βλάκας, είτε πολύ φασίστας, όταν θεωρεί φυσιολογικό όλα μα όλα τα, υποτίθεται θρησκευτικά ουδέτερα, πολιτικά κόμματα ενός ολόκληρου λαού να στέλνουν αντιπροσωπείες τους, ή ακόμα και τους ίδιους τους αρχηγούς τους, να κάτσουν με σκυμμένο κεφάλι και προσποιητή κατάνυξη δίπλα στους ασύδοτους θεοκράτες και να κουβαλάνε «επιταφίους» ή να υποδέχονται με τιμές αρχηγού κράτους «άγια φώτα» και άγιες δεισιδαιμονίες ακριβοπληρωμένες από τα λεφτά του φορολογούμενου λαού. Και αυτό την ίδια στιγμή που το ποσό που λείπει από τον δημόσιο κορβανά, και γι' αυτό σχεδιάζονται αλλεπάλληλες επιθέσεις στον ήδη φτωχό ελληνικό λαό με πρόσχημα την πέρα για πέρα στημένη «κρίση», ισούται με την ετήσια φοροδιαφυγή των θεοκρατών σε ό,τι αφορά μόνον την ακίνητη περιουσία τους (και κανείς πολιτικός χώρος δεν έχει το ανάστημα να απαιτήσει ισονομία κοινωνίας και θεοκρατών και, επιτέλους, διαχωρισμό Κράτους - Εκκλησίας).

Κάποιος πρέπει να είναι είτε πολύ βλάκας, είτε πολύ φασίστας, όταν θεωρεί φυσιολογικό να βρίζουν οι αρχιθεοκράτες τις ιδεολογίες και τις κοινωνικοπολιτικές αγωνίες της ανθρωπότητας, για να «ανεβάσει» το δήθεν «χαρμόσυνο μήνυμα» της δικής τους πίστης, ή το να διαφημίζεται οργανωμένα και μαζικά από τα ελεγχόμενα από τους θεοκράτες Μ.Μ.Ε. το υποτιθέμενο «Πάσχα των Ελλήνων», την ώρα που αφενός το Πάσχα είναι των Ιουδαίων και αφετέρου η όποια «ανάσταση», μέσα μες και ολόγυρά μας, μάς έχει ήδη χαριστεί, όπως γίνεται εδώ και εκατομμύρια χρόνια, από την ανθεία Θεά (αρκεί κάποιος να έχει μάτια να δει και μύτη να μυρίσει).

«Μα, μιλάμε για το 98% του λαού», θα κραυγάσουν οργίλοι οι βλάκες και οι φασίστες, μία γνωστή κραυγή που εξακολουθούν να κρώζουν ακόμα και μετά τον προ ολίγων ετών κόλαφο του προηγούμενου αρχιθεοκράτη, ο οποίος μετά βίας απέδειξε την πίστη τού μόλις 30% του λαού με το φαιδρό ζήτημα για τις... «ταυτότητες». Γι' αυτό και οι Έλληνες Εθνικοί θα πραγματοποιήσουμε εντός των επομένων μηνών πανελλαδική δημοσκόπηση για την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ θρησκευτική ταυτότητα των νεοελλήνων.

Μέχρι τότε, καλή απόλαυση της πραγματικής Ανάστασης που έχει ήδη από την εαρινή ισημερία συμβεί. Δίχως κανενός είδους λυσσαλέα διαφήμιση, δίχως κανενός είδους συντονισμένη προπαγάνδα, δίχως κανενός είδους κατασπάραξη των χρημάτων των φορολογουμένων, δίχως κανενός είδους μίσος για αυτούς που δεν μπορούν να την αντιληφθούν, πόσο μάλλον να την τιμήσουν. 


Το κάθε χρόνο επίκαιρο «ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ» Μήνυμα των Ελλήνων Εθνικών

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

Ευρώ: Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας καταστροφής



1992. Το ανατολικό μπλοκ έχει καταρρεύσει. Οι ΗΠΑ έχουν βγει νικήτριες από τον ψυχρό πόλεμο. Η νίκη τους δε στον πόλεμο του Ιράκ επισφράγισε με ακόμα πιο κατηγορηματικό τρόπο τη επερχόμενη για τα επόμενα 20 χρόνια μονοκρατορία τους.

Στην Ευρώπη, η ένωση των δύο Γερμανιών (Δυτικής και Ανατολικής) δίνει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα στη χώρα του Χέλμουτ Κολ σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Το δυτικογερμανικό κεφάλαιο, στις τάξεις του οποίου δραστηριοποιούνται αμνηστευμένοι επιφανείς ναζιστές, έχει ισχυροποιηθεί, έχοντας καταβροχθίσει εν μία νυκτί το παρθένο έδαφος της πρώην Ανατολικής Γερμανίας με τους ανατολικογερμανούς εργάτες να αποτελούν -μέχρι και σήμερα- το φτηνό εργατικό δυναμικό του. Πλέον η όρεξη της γερμανικής ελίτ έχει ανοίξει και επιδιώκει την επέκταση της ηγεμονίας της και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Επιδιώκει, στον καινούριο μεταψυχροπολεμικό κόσμο που αναδύεται, να παίξει πρωταγωνιστικό ιμπεριαλιστικό ρόλο, πλάι στις ΗΠΑ, ή ακόμα και σε αντίθεση με αυτές, εφόσον το ευνοήσουν οι συνθήκες.

Στην Ελλάδα κυβέρνηση είναι η ΝΔ με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Αξιωματική αντιπολίτευση το ΠΑΣΟΚ με αρχηγό τον Ανδρέα Παπανδρέου. Στη βουλή συζητιέται το φλέγον θέμα της επικύρωσης της συνθήκης του Μάαστριχτ.

Σε μια ιστορική ομιλία του, ο Ανδρέας Παπανδρέου προειδοποιεί με απίστευτη οξυδέρκεια για τους κινδύνους που ελλοχεύουν για τη χώρα από τη συνθήκη αυτή. Η οποία όμως απίστευτη οξυδέρκεια συνδυάζεται με εξίσου απίστευτη χειραγώγηση και εξαπάτηση του λαού (ως είθισται για έναν Παπανδρέου εξάλλου) καθώς στην ίδια ομιλία προτείνεται η ένταξη της Ελλάδας στο Μάαστριχτ ως η μόνη εναλλακτική για τη χώρα και το λαό της.

Λέει συγκεκριμένα ο Ανδρέας Παπανδρέου: «Το Μάαστριχτ, αυτή η συνθήκη, απλώς αποτελεί για μας ένα εισιτήριο σε ένα δύσκολο και άνισο αγώνα. Ο αγώνας είναι άνισος, γιατί στην εκκίνηση είμαστε οι τελευταίοι. Ο αγώνας είναι άνισος, γιατί η συνθήκη του Μάαστριχτ εκφράζει σχεδόν απόλυτα τα συμφέροντα και την οπτική γωνία του πλούσιου βορρά. Το όραμα της ενωμένης Ευρώπης δεν χωράει μέσα στο Μάαστριχτ. Το Μάαστριχτ για μας αποτελεί ένα σταθμό σε μία πορεία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ένα σταθμό που θα ξεπεραστεί και ίσως αλλοιωθεί στην ίδια την πορεία». Αναφερόμενος στη συνέχεια στην Οικονομική Νομισματική Ένωση, που προαλειφόταν μέσω της συνθήκης του Μάαστριχτ, και στους στόχους σύγκλισης-προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας προκειμένου να συμμετάσχει σε αυτήν, δήλωσε: «Είναι φυσικό γενικά, οι οικονομέτρες, στα μοντέλα σύγκλισης να μη συμπεριλαμβάνουν το κοινωνικό κόστος της επίτευξης των στόχων της ΟΝΕ και είναι αυτό μέσα στο βασικό μου επιχείρημα ότι αυτοί οι στόχοι, με αυτήν την πολιτική που ακολουθείτε, είναι ανέφικτοι. Το κοινωνικό κόστος για την Ελλάδα της επίτευξης των στόχων στα χρονικά πλαίσια που προβλέπει η συνθήκη του Μάαστριχτ, είναι τεράστιο για τις χώρες του Νότου». Παρακάτω δε, επισημαίνει: «Οι προϋποθέσεις που προβλέπονται από την Συνθήκη δεν είναι πραγματοποιήσιμες στα χρονικά πλαίσια που προβλέπει για την Ιταλία, την Πορτογαλία, την Ελλάδα και την Ισπανία. Οι υπολογισμοί μάλιστα που αφορούν την Πορτογαλία και την Ελλάδα φέρνουν ίλιγγο. Ήδη προβλέπονται, έστω και αν δεν ομολογούνται, δύο ταχύτητες στην Ενωμένη Ευρώπη, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη μας το τεράστιο κοινωνικό κόστος και τις εκρηκτικές κοινωνικές καταστάσεις, τις οποίες θα αντιμετωπίζουμε σε αυτήν την πορεία, τουλάχιστον για τις χώρες του Νότου. Οδηγούμαστε σε μία πορεία συνεχιζόμενης ύφεσης, μεγέθυνσης της ανεργίας και της ανισοκατανομής του πλούτου και του εισοδήματος της βίαιης δημιουργίας μιας κοινωνίας των 2/3, για να μην φθάσω να λέω του 1/3». Για το πώς θα μπορούσε να γίνει η πραγματική σύγκλιση, ο Ανδρέας Παπανδρέου εξέφρασε τη γνωστή θέση ότι πρέπει επιπλέον να μεταβιβαστούν πόροι από τον πλούσιο βορρά στο φτωχό νότο: «Σε μια ομόσπονδη Ευρώπη ο Ευρωπαϊκός Προϋπολογισμός πρέπει να είναι μεγέθους ικανού για την άσκηση αποτελεσματικής αναδιανεμητικής πολιτικής προς όφελος των κρατών- μελών του ευρωπαϊκού νότου και των οικονομικά καθυστερημένων περιοχών. Μόνο κάτω από τέτοιες συνθήκες θα καταστεί δυνατή η σύγκλιση στα επίπεδα οικονομικής ανάπτυξης και εισοδημάτων, που δεν αφορούν τους στόχους τους τραπεζικούς, είναι άσχετα με τους τραπεζικούς στόχους, που έχει θέσει η Συνθήκη του Μάαστριχτ». Φέρνει μάλιστα το παράδειγμα της ενοποίησης των δύο Γερμανιών (Ανατολικής και Δυτικής): «Όταν υπάρχει ενοποίηση του νομίσματος σε πέρα από μια χώρα, σε 2, σε 3, σε 5 χώρες αυτό λειτουργεί κατά τρόπο αρνητικό για όλες τις καθυστερημένες ή ασθενέστερες χώρες ή περιοχές. Και θα δώσω το απλό παράδειγμα των δύο Γερμανιών. Μόλις έγινε το ενιαίο νόμισμα, εμφανίστηκαν αμέσως τα τραγικά προβλήματα της Ανατολικής Γερμανίας. Και η Δυτική Γερμανία αναγκάζεται, τώρα, να κάνει μεταφορές πόρων, πραγματικά αστρονομικών διαστάσεων, στην τέως Ανατολική Γερμανία, γιατί έχει την ευθύνη και μπορεί να ασκήσει δημοσιονομική πολιτική»

 Διαβάστε περισσότερα»

ΠΗΓΗ: Midnight Trolls (*) 5-3-2012 *πολιτική-σατιρική εκπομπή που μεταδίδεται κάθε Δευτέρα 23.00-02.00 στον 98FM (http://midnight-trolls.blogspot.com/ και http://www.facebook.com/pages/Τα-Τρολλς-του-Μεταμεσονυχτίου/219876738097761)