Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Ουμπέρτο Γκαλιμπέρτι: Απο την υπεραισιοδοξία στο τίποτε

«Η Δύση, αφού εγκατέλειψε την θεώρηση των Ελλήνων, οι οποίοι, όπως μας θυμίζει ο Νίτσε “ήσαν οι μοναδικοί που είχαν την δύναμη να κοιτάξουν κατάματα τον πόνο”, παραδόθηκε ανεπιφύλακτα στην υπεραισιοδοξία της ιουδαιοχριστιανικής θεώρησης, η οποία, είτε στην θρησκευτική της μορφή, είτε στα κοσμικά της σχήματα της επιστήμης, της ουτοπίας και της επανάστασης, κοίταζε το μέλλον βαυκαλιζόμενη ότι η Ιστορία της ανθρωπότητας είναι αναπόφευκτα μία διαδρομή συνεχούς προόδου και εν τέλει σωτηρίας.

Σήμρα όμως, αυτή η υπεραισιόδοξη θεώρηση έχει καταρρεύσει. Ο Θεός πράγματι πέθανε και οι κληρονόμοι του (επιστήμη, ουτοπία και επανάσταση) απέτυχαν στις υποσχέσεις τους. Οι κάθε είδους μολύνσεις, οι κοινωνικές ανισότητες, οι οικονομικές καταστροφές, η εμφάνιση νέων ασθενειών, οι εκρήξεις βίας, οι νέες μορφές αδιαλλαξίας, η καθολική επικράτηση των εγωϊσμών και η δεδομένη και καθημερινή χρήση του πολέμου σε όλες τις μορφές του, γκρέμισαν το μέλλον από την ακραία θετικότητα της ιουδαιοχριστιανικής θεώρησης στην ακραία αρνητικότητα ενός χρόνου αφημένου στην απόλυτη τυχαιότητα, χωρίς καθοδήγηση και προσανατολισμό».

ΠΗΓΗ: Ουμπέρτο Γκαλιμπέρτι: «Ο μηδενισμός και οι νέοι. Ο ενοχλητικός επισκέπτης», (2008)

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

Βλάσης Ρασσιάς: Ο Μαζικός αθλητισμός ως αποκτηνωτικό εργαλείο



“Imitatores, servum pecus !” (Οράτιος) (1)  
 
Είναι, νομίζω, προφανές, ότι αν θέλει κάποιος να κατασκευάσει έναν άνθρωπο που εθελοντικά, και ίσως με μεγάλη του χαρά κιόλας, θέλει να παραμένει μέσα στον όζοντα βάλτο της “μάζας”, πρέπει να του κουρδίσει το μυαλό εντελώς διαφορετικά από εκείνον τον τύπο ανθρώπου που θα επιθυμεί την αυτονομία, την ελεύθερη υπόσταση, την αυτενέργεια και την αρίστευση. Ο έξω από την μάζα άνθρωπος, δηλαδή ο ελεύθερος άνθρωπος (αφού έχει την δυνατότητα να επιλέξει αυτήν την διαφοροποίησή του), είναι κουρδισμένος στην γνώση των αιτίων των πραγμάτων και την δυνατότητα προβλέψεως των αποτελεσμάτων των πράξεών του (αλλά και των πράξεων των άλλων). Πολύ σωστά ο Σενέκας ο Νεώτερος είχε τονίσει τον πρώτο αιώνα της Era Vulgaris ότι το Αγαθό δεν είναι παρά απλώς η γνώση των πραγμάτων και Κακό το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή η άγνοιά τους.(2)  
 
Ο μαζικός άνθρωπος εκτελεί τις περισσότερες πράξεις του χωρίς να καταλαβαίνει ούτε τις αιτίες τους ούτε τ’ αποτελέσματά τους. Αυτό είναι που του επιτείνει την δουλική του φύση, αφού μόνο η σαφής διαύγεια σκέψεως-πράξεως ορίζει τον ελεύθερο άνθρωπο. Όλες λοιπόν οι τυραννίες του προσφάτου (άρα ιδιότυπου, μεταηλεκτρικού) παρελθόντος, του ζοφερού παρόντος και, ίσως του αμέσου μέλλοντος αν υπάρξουν, εστόχευαν, στοχεύουν και θα στοχεύουν στην λαχανοποίηση του ανθρώπινου μυαλού. Η έλλειψη της Παιδείας (που είναι “δεύτερος ήλιος για τους πεπαιδευμένους” σύμφωνα με την οπτική των προγόνων μας αληθινών Ελλήνων) κάνει την αρχή. Εκείνο όμως που ακολουθεί ως λαίλαπα, είναι η καταβύθιση του μαζικού ανθρώπου-δούλου στο Κτηνώδες, μέσα από:  
 * Διάλυση της ατομικότητος και ιδιαιτερότητος μέσα σε ένα “ομοιογενές” πλήθος που συσπειρώνεται γύρω από ένα επίπλαστο, σαθρό και άρα αυθαίρετο “εμείς” (το ψευδέθνος (3), το χωριό, η εκκλησία, το κόμμα, η ομάδα κ.ο.κ.).  
 * Ορισμό ενός κατ’ ανάγκη και “υποχρεωτικού” κακού “αντιπάλου” (οι “εθνικοί” εχθροί, οι αλλοχωρίτες, οι άπιστοι, οι κομματικοί αντίπαλοι, οι “κουρέλες” των αντιπάλων ομάδων, κ.ο.κ.  
 
 * Αποδαιμονοποίηση και στην συνέχεια θεοποίηση κι επί πλέον, όλων των αρνητικών χαρακτηριστικών της μάζας, μέσα από μία θρασύτατη αντιστροφή των μέτρων και αξιών (έλλειψη λογικής, σεβασμού ετερότητος κι ατομικότητος, κ.ο.κ.)  
 *Μετατροπή του επουσιώδους σε σημαντικό και του σημαντικού σε επουσιώδες και παγίδευση των μαζανθρώπων μέσα στην νέα επίπλαστη πραγματικότητα (λ.χ. ο “φίλαθλος” αγωνιά έως θανάτου για ένα σκορ που δεν έχει καμμία απολύτως σχέση με την καθημερινή πραγματικότητα την οποίαν υφίσταται στην εξωγηπεδική, αληθινή ζωή του).  
   
Με τα πιο πάνω δεδομένα, δεν είναι καθόλου παράξενο που ο λεγόμενος “μαζικός” αθλητισμός αποτελεί το προσφιλέστερο εργαλείο όλων των κατ’ εξοχήν αποκτηνωτών της ανθρώπινης μάζας. Εκεί ο αποκτηνωμένος μαζάνθρωπος παρακολουθεί τις κινήσεις κάποιων επαγγελματιών, συνήθως αμοιβομένων σκανδαλωδώς υπερβολικά για το πνευματικό τους επίπεδο και που συνήθως αδυνατούν να αρθρώσουν έστω και μία σύνθετη φράση και πνέει μένεα εναντίον κάποιων ομοίας ποιότητος “αντιπάλων”, που το μόνο έγκλημά τους είναι (όπως και στην περίπτωση του εθνικισμού που ο άλλος κηρύσσεται “εχθρός” επειδή απλώς και μόνο έτυχε να παγιδευτεί σε μία αντίπερα πλευρά κάποιων αυθαιρέτων συνόρων), ότι επαγιδεύθησαν από την αποκτηνωμένη μηχανή σε λάθος “χρώμα” ή “φανέλλα”. Γι’ αυτή την “διαφορά” του, ο μαζάνθρωπος των γηπέδων μπορεί ακόμη και να σκοτώσει και άλλωστε το έχει αποδείξει κατ’ επανάληψη.  
 
Δεν θα μπω φυσικά ποτέ σε πειρασμό να ρωτήσω κάποιον μαζάνθρωπο (λ.χ. έναν Βραζιλιάνο ή έναν Ρωμιό άνεργο, που χοροπηδούν ή να κλαίνε επειδή εκέρδισε ή έχασε η ομάδα τους), τι μπορεί να τον ενδιαφέρει πραγματικά ένα Χ εσωγηπεδικό αποτέλεσμα, που ούτε την πατρίδα του “δοξάζει” (αλοίμονο αν εδοξάζοντο με ποδόσφαιρο και μπάσκετ οι πατρίδες...) ούτε τον ίδιο ξεβαλτώνει από την προσωπική του μιζέρια. Θα καταντούσα εγώ παράλογος, προσπαθώντας να εκμαιεύσω λογική απάντηση από ένα παράλογο (άρα αποκτηνωμένο) ον, που άγεται και φέρεται μέσα σε μία παράλογη (άρα αποκτηνωτική) διαδικασία.  
 
Οι μαζάνθρωποι – δούλοι, νομίζουν ότι είναι κάτι με το να μισούν κάποιους άλλους, αγνοώντας όπως είναι φυσικό, την βασική αρχή της ανθρώπινης Ελευθερίας, ότι ελαχιστοποιούμε την πιθανότητα να είναι κάποιοι άλλοι κύριοί μας όσο εμείς έχουμε την αυταπάτη ότι είμαστε πάντοτε και αξιωματικά κύριοι όλων των σκέψεων και πράξεών μας. Η τελευταία απαιτεί ωστόσο μία αρκετά σύνθετη και επαγωγική σκέψη. Οι μαζάνθρωποι είναι ανίκανοι να αναπτύξουν μία τέτοια συνθετότητα, αφού το λεξιλόγιό τους αναπτύσσεται το πολύ σε 200-300 λέξεις, περισσότερες από όσες μπορεί να κατανοήσει ένας ευφυής χιμπατζής. Η ανικανότητα για σύνθετη σκέψη, και συνεπώς για πραγματική σκέψη, αποτελεί την πρώτη προϋπόθεση για εύκολη διαβουκόληση. Γι αυτήν, δηλαδή την πλήρη ανικανότητα για σύνθετη σκέψη, έχουν φροντίσει προηγουμένως άλλοι μηχανισμοί υποδουλώσεως: το αποβλακωτικό μονοθεϊστικό Σχολείο που ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ την κριτική σκέψη και συνθλίβει την ιδιαιτερότητα, η σκοταδιστική Εκκλησία που εμφυτεύει τρόμο απέναντι στην Ελευθερία και ενοχή απέναντι στην ίδια την ανθρώπινη φύση και τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Επιβολής) που με την αποθέωση της αντιστροφής των ιεραρχήσεων και των στοιχειωδών αρχών του ανωτέρου πνεύματος, ολοκληρώνουν την λαχανοποίηση του μυαλού των δούλων.  
 
Τα όσα παρέθεσα έως εδώ, ίσως έχουν ξαναειπωθεί από άλλους. Στην τελευταία δεκαετία όμως είδαμε πρωτοφανείς εξάρσεις της αποβλακωμένης μάζας που έως πρόσφατα δεν είχαν προηγούμενό τους. Ο κατάλογος είναι ατελείωτος. Δεν θα παραθέσω παραδείγματα για να μην γίνω κουραστικός. Θα πω απλώς ότι πρόκειται για ένα εκρηκτικό πάντρεμα ανιστόρητου εθνικισμού, μαζικού ενστίκτου, θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και ηλιθιότητος, και φιλάθλου πνεύματος, δηλαδή φανατισμού της κερκίδας. Πολύ πριν τα γιουχαϊσματα στις απονομές και στο παίξιμο των εθνικών ύμνων, είδαμε αναγωγή των “συγκρούσεων” του τεραίν σε θρησκευτική και εθνική αναμέτρηση, είδαμε τους αποκτηνωμένους να ενδύονται την σημαία ως εθνικοί εκπρόσωποι, λες και δεν έφθανε η “εκπροσώπηση” από τους διανοητικά χαμηλής πτήσεως “παίκτες”, είδαμε τις αθλητικές εφημερίδες να ξεπερνούν κάθε όριο υπερ-υπερ-βολής με ανακάτωμα εθνικών βωμών και εστιών με τα εκκλησιαστικά άγια των αγίων και όλα μαζί με τα αστρονομικά πριμ και τους γελοίους εκθειασμούς των αγίων και ηρώων “παικτών”.  
 
Στην τελευταία περίπτωση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Καλαθοσφαιρίσεως, όπου συνέπεσε να καίγεται όλη η Αττική γή (και όχι μόνο...) την ίδια ώρα που οι ηλίθιοι...αγωνιούσαν για την μπασκετμπωλική έκβαση, όπως και τα κανάλια που τους κατασκευάζουν για τα οποία η ως άνω έκβαση ήταν ίσης σπουδαιότητος με την οικολογική τραγωδία που ουσιαστικά ΑΦΑΙΡΕΙ ΖΩΗ από τους κατοίκους όχι μόνο της Αττικής αλλά και ολόκληρης της Ελλάδος (“ενώ η χώρα μας καίγεται εσείς τραγουδάτε” που έλεγαν και οι πρόγονοί μας), είδαμε και άλλες υπερβολές της αποκτηνωτικής μηχανής: ο γνωστός και μη εξαιρετέος αρχιεπίσκοπος του δικτατορεύντος θρησκευτικού δόγματος, εθεώρησε ότι ποντάρει σε σίγουρο άλογο και άπλωσε την απίθανη λαϊκίστικη εκστρατεία του, με το να ευλογήσει τα “όπλα” των καλαθοσφαιριστών εν ονόματι του “αληθινού” Θεού, του “αληθινού” δόγματος, της “αληθινής” θρησκείας που εκπροσωπεί. Μέσα σε ημιθρησκευτικό φανατισμό ωστόσο, η “εθνική” ομάδα των Ρωμιών έπαθε ό,τι χειρότερο μπορούσε να πάθει, καταλήγοντας τέταρτη και καταϊδρωμένη εκεί που περίμενε (όπως και ο Χριστόδουλος που επένδυσε πάνω της γεμάτος σιγουριά) να αναδειχθεί πρωταθλήτρια και “εκλεκτή του Θεού”. Κανείς ωστόσο δεν είχε την ευθιξία να ζητήσει συγνώμην από τον μαζάνθρωπο-φίλαθλο που τον έκαναν να πιστέψει ότι ακόμη και ο ...Θεός ενδιαφερόταν για το αν θα νικήσει ή όχι η ομάδα της χώρας του (4), όπως φαίνεται ότι είχαν πιστέψει και οι παγκόσμιοι πρωταθλητές που έκαναν με τα χέρια τους το γνωστό από τις σφαγές του γιουγκοσλαβικού εμφυλίου “σήμα” της λεγομένης Ορθοδοξίας.  
 
Γιατί άλλωστε να ζητήσουν συγνώμην; Αυτός ο ίδιος ο μαζάνθρωπος και δούλος ήταν, που κατά κοπάδια κάποιες ημέρες αργότερα έκανε το θρησκευτικό του χρέος προς την “Μεγαλόχαρη” σερνάμενος σαν σκουλίκι (5) ή χρυσώνοντας το ήδη σκανδαλωδώς πολύχρυσο παπαδαριό ως εκπλήρωση των ευσεβών... “ταμάτων” του, αντί να σκεφθεί λίγο πιο θετικά και ανθρώπινα: λ.χ. να υποσχεθεί να φυτέψει 1000 δένδρα σε ελάχιστη αποκατάσταση του περιβαλλοντικού ολέθρου που ο δικός του τύπος ανθρώπου επροξένησε (και για αυτόν τον συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου που ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ για την καταστροφή της γήϊνης βιόσφαιρας, υπόσχομαι να μιλήσω σ’ ένα επόμενο άρθρο (6)). Ξέρω, ζητάω πολλά –αν και πολύ απλά και στοιχειωδώς ανθρώπινα. Είναι το ίδιο σαν να ζητάς από τα σκουλίκια να πάψουν να βλέπουν από κάτω προς τα επάνω.  
Γράφοντας όλα αυτά ίσως ενοχλήσω κάποιους φίλους που δεν έχουν ακόμη απεγκλωβισθεί από τους μαζοποιητικούς μηχανισμούς αυτής της δουλοπαραγωγού κοινωνίας (και τάχα μη δουλοκτητικής, αλλά αν ήταν τέτοια τότε γιατί χρειάζεται να κατασκευάζει δούλους;). Ας με πιστέψουν, δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου. Και ο γράφων κάποτε εχειροκρότησε από κερκίδων κάποιους “παίκτες”, όμως δεν έμεινε εκεί. Έξω από το γήπεδο παραμόνευε η άγρια καθημερινή πραγματικότητα και δεν επιθυμούσε να καταλήξει μήτε δούλος, μήτε μαζοχιστής. Είχε καλύτερα για τον εαυτό του, από τα να κρατεί με ηλίθιο πρόσωπο ένα πανώ που διακηρύσσει τον απόλυτο μαζοχισμό: “Όσο μας πονάς, τόσο μας πωρώνεις”. (7)  
 
Ο πολυδιαφημισμένος Θεός της ερήμου και των δούλων, ας λυπηθεί τους δούλους και τους μαζανθρώπους, που άλλωστε αποδεδειγμένα, τον τιμούν μ’ ευλάβεια και  μεγάλη θεοφοβία ψάλλοντας ανοήτως (αφού μόνον ελάχιστοι εξ αυτών είναι Ιουδαίοι), το εβραϊκό “αλληλούϊα” (8). Εμείς, οι “άλλοι” άνθρωποι (ο “συρφετός” των Εθνών όπως μας λένε αυτοί που κουβαλάνε μέσα τους την έρημο και το σκοτάδι), τιμούμε τους άλλους Θεούς, τους “νικημένους” αλλά υπαρκτούς Θεούς της Φύσεως, του πνεύματος, της αριστείας και της (εν γνώσει πάντοτε) Ελευθερίας. Επιπλέον, μισούμε ανοικτά αυτούς που μας πονάνε και αυτό το υγιές μίσος είναι αρεστό στους Θεούς μας, για να μην πούμε καθαγιασμένο. Είμαστε από άλλη φάρα ανθρώπων και δεν χρεωνόμαστε την βλακεία, την δουλικότητα και την ασημαντότητα των άλλων (ούτε και την αηδιαστική υποκρισία τους). Απεχθανόμαστε την μάζα και τους δούλους και η υγιής απέχθεια είναι επίσης πολύ αρεστή στους Θεούς μας.  
 
Οι Θεοί θέλουν Θεούς, έλεγε ο Νοβάλις, αλλά εγώ δεν θα το τραβήξω μέχρι εκεί. Ας κάνει απλώς, όποιος τελοσπάντων ενδιαφέρεται, διότι κανέναν δεν θα κάνουμε άνθρωπο με το ζόρι, ένα πρώτο βήμα από τα μαζικά και δουλικά σκότη στο φώς της ανθρώπινης ελευθεροπρέπειας. Η πορεία προς τον Άνθρωπο (με κεφαλαίο Α) έχει πολύ μεγάλη διαδρομή, ικανή να μας απασχολήσει μία ολόκληρη ζωή. Μην χάνετε συνεπώς άλλον χρόνο. Αφήστε τους να σέρνονται και να υπηρετούν την κυκλική αναπαραγωγή της αχρηστίας και του μεγαλοπρεπούς Τίποτε. Ούτως ή άλλως, αν ήταν να είχαν καταλάβει, θα είχαν ήδη καταλάβει.  
Γρηγορείτε ... Σύντροφοι  
    

Σημειώσεις  
 
1.”Μιμητές, δουλικό σκυλολόϊ !”  
 
2.”Quid est bonum, rerum scientia. Quid malum est, rerum imperitia”.  
 
3. Αναλυτικά για την διάκριση μεταξύ των πραγματικών εθνών και των σύγχρονων ψευδεθνών, ο αναγνώστης μπορεί να διαβάσει στο βιβλίο τού γράφοντος “Έθνος, Εθνισμός, Εθνοκράτος, Εθνικισμός” (Αθήναι, 1996, εκδ. Ανοιχτή Πόλη).  
 
4.Ο υπουργός κ. Λαλιώτης, όταν η... “ευλογημένη” από τον ίδιο τον Χριστόδουλο “εθνική” καλαθοσφαιρική ομάδα έφαγε τα μούτρα της, έσπευσε να “γλυτώσει” το κύρος του κρατούντος δόγματος ξεστομίζοντας την μεγαλύτερη ηλιθιότητα που θα μπορούσε να ξεστομίσει έμφρων άνθρωπος και έχοντας προφανώς την βεβαιότητα ότι απευθύνεται σε εντελώς αποκρετινοποιημένο κοινό: ο...Θεός της Ορθοδοξίας δεν ήξερε ποια ομάδα να βοηθήσει διότι οι 3 από τους 4 φιναλίστ, ήσαν από ορθόδοξες χώρες (!!).  
 
5.Πάντοτε, από παιδί που ακόμη ήμουν, άθελά μου, χριστιανάκι, αναρωτιόμουν γιατί οι χριστιανοί θεωρούν ότι σώνει και καλά πρέπει τα τάματά τους να αυτοταπεινωτικά ή αυτοαρνητικά (στερητικά). Το ότι η θρησκεία τους (όπως και όλων των μονοθεϊστών) είναι παρακλητική αντί ευχαριστήρια και κατεβάζει τον Θεό τους σε χυδαία επίπεδα συναλλαγής δεν σημαίνει ότι είναι τόσο χυδαία πια ώστε να ζητάει μόνο πόνο και στέρηση ως ανταμοιβή.  
 
6. Οι... ανυπόμονοι αναγνώστες μπορούν πάντως να διαβάσουν το εκπληκτικό βιβλίο του Nigel Cambpel Pennick “Το Ξόδεμα Της Γής”, Αθήναι 1994, εκδ. Διιπετές.  
 
7. “Ευφυές” πανώ “φιλάθλων” στους πρόσφατους αγώνες της εθνικής ομάδος.  
 
8. Που στην εβραϊκή σημαίνει “Δόξα στον Ιαχωβά”.   

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Διιπετές, τεύχος 26, Οκτώβριος -Νοέμβριος  “1998”

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Το ράσο καλύπτει πια απροκάλυπτα την παιδεία



Στους καιρούς της «Τρόϊκας», όπου συντελείται μία βιαιότατη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού παράλληλα με μία αόρατη αλλά μεθοδική γενοκτονία του ελληνικού Έθνους (ποιος σημερινός νέος θα κάνει άραγε οικογένεια με εισόδημα 450 ευρώ;), θα περίμενε κανείς τουλάχιστον ότι αυτονόητα το Ελληνικό Κράτος θα παρίστανε το «τεχνοκρατικό» και όχι το απροκάλυπτα θεοκρατικό. Κι όμως! Ο πνευματικός του κ. Βενιζέλου και ο πνευματικός του κ. Σαμαρά έθεσαν επικεφαλής του Υπουργείου «Παιδείας» τον πνευματικό του κ. Γεωργίου Μπαμπινιώτη, ενός ανθρώπου δηλωμένα υπηρέτη των ρασοφόρων αλλά και (με παλαιότερα άρθρα του και όχι μόνον) εχθρού του Ελληνικού Εθνισμού.

Η νυν επιλογή αρκείται βεβαίως στο να φοράει ο επιλεγείς, ασχέτως του εσωτερικού του κόσμου, «κοσμικό» κοστούμι. Η επόμενη επιλογή ίσως απαιτεί κανονικό ρασοφόρο «επιστήμονα» σαν λ.χ. τον κ. Μεταλληνό ή τον κ. Τσουρό, γιατί όχι και κανέναν αγιορείτη «πεφωτισμένο» τύπου πατρός Παϊσίου ή, ακόμη χειρότερα, του αλησμόνητου Παπουλάκου. 

Βεβαίως, διπλά υπόδουλοι στους στυγνούς ξένους οικονομικούς επικυρίαρχους και τους φορολογικά ασύδοτους βυζαντινούς θεοκράτες, οι τρομαγμένοι μπροστά στο αύριο Νεοέλληνες δεν φαίνεται να κατανοούν μια σειρά από πολλά αδιανόητα που τους έχουν φέρει στην σημερινή κατάσταση, πόσω μάλλον ότι τώρα πια το μυαλό και η ψυχή των παιδιών τους δεν θα γίνονται σαλάτα από την διαμόρφωση που σχεδιάζει κάποιος τοποτηρητής των ρασοφόρων αλλά απροκάλυπτα και απ’ ευθείας από τους ίδιους τους ρασοφόρους. Κανονική επιστροφή στον Μεσαίωνα. Για να ταιριάζει και στην δουλοπαροικία που οι άλλοι δυνάστες, οι ξένοι, ήδη έχουν επιβάλει κανονικά και με το νόμο στον σταθερά φτωχοποιούμενο ελληνικό λαό.

Με την άνεση του απόλυτου πλέον κυρίαρχου που νέμεται την επικράτειά του, ο επικεφαλής της ελλαδικής θεοκρατίας κ. Ιερώνυμος, δεν είχε ενδοιασμό να καλέσει στο ανάκτορό του τον νέο υπουργό «Παιδείας» για να δηλώσει αυτός και συμβολικά την ήδη παντοιοτρόπως εκπεφρασμένη κατά το παρελθόν υποτέλειά του. «Επάξια» χαρακτήρισε κυνικά στους δημοσιογράφους την τοποθέτηση του κ. Μπαμπινιώτη στο κομβικό αυτό υπουργείο, ο δε κ. υπουργός «εξέφρασε τη βαθιά του πίστη, αλλά και την προσήλωσή του στην Ορθοδοξία και την παράδοσή της», πουλώντας επιπροσθέτως και τρέλα με το ν’ αραδιάσει μερικά ονόματα κληρικών δίπλα σε εκείνο του αναγεννητή του Ελληνισμού Αδαμαντίου Κοραή.

Ο κ. υπουργός τόνισε επίσης το εφιαλτικό ότι «η Παιδεία δεν μπορεί να αφίσταται από την Ορθοδοξία», παραδέχθηκε δηλαδή κυνικότατα ότι για μία ακόμη φορά δεν θα επιτρέψει στα άτυχα ελληνόπουλα ν’ αποκτήσουν κανονική Παιδεία, δηλαδή εθνικά Ελληνική, με κέντρο την Αρχαία Ελλάδα. Την οποία Αρχαία Ελλάδα ο ίδιος έχει χαρακτηρίσει ως κάτι στο οποίο ασυζητητί δεν επιτρέπεται να στραφεί κανείς.

Εμείς πάντως που και τον Κοραή χαιρετίζουμε δίχως την ανάγκη να τον περιτριγυρίζουμε από ρωμιούς βυζαντινιστές ή ρασοφόρους, αλλά και την Αρχαία Ελλάδα όχι μόνο τιμούμε αλλά και βιώνουμε στον 21ο αιώνα ακολουθώντας «έργω» τον Εθνισμό της, καταγγέλλουμε σε κάθε άνθρωπο που παραμένει ακόμα αξιοπρεπής κι ελευθεροπρεπής σε αυτόν τον κατακτημένο τόπο την συστηματική μεσαιωνοποίηση που από κοινού επιχειρούν οι εχθροί του Ανθρώπου, τόσο σε οικονομικό επίπεδο όσο και σε διανοητικό.

Ο στυγνός κ. Τόμσεν και ο «πράος» κ. Ιερώνυμος δεν είναι καθόλου μα καθόλου διαφορετικά πρόσωπα και προσωπεία, αλλ’ αντιθέτως συνεργάζονται (ο ένας κτυπώντας στην τσέπη και ο άλλος στο μυαλό) για την καθολική καταστροφή του πραγματικού Ελληνισμού την εποχή ακριβώς που, έχοντας αυτός βρει ένα σχετικά γόνιμο θεσμικό περιβάλλον, άρχισε προ 2 – 3 δεκαετιών να διεκδικεί την επανελλήνιση της πατρίδας μας και την πνευματική τουλάχιστον απελευθέρωση του εξανδραποδισμένου λαού που την κατοικεί. Αυτό είναι που στην πραγματικότητα κτυπιέται τώρα. Κάθε αναφορά στον πραγματικό Ελληνισμό πρέπει εγγυημένα στο μέλλον να έχει σβήσει.

Ο κ. Τόμσεν και ο κ. Ιερώνυμος δεν είναι καθόλου μα καθόλου «αντίπαλοι», «διαφορετικοί» έστω «ρόλοι» και «αποστολές», αλλά άριστοι και στενοί συνεργάτες, σιδερένια χέρια του ίδιου άγριου μηχανισμού. Απόδειξη η πλήρης οικονομική ασυλία στην οποία ο πρώτος διατήρησε τον δεύτερο, με συνοχή όλου του κομματικού πολιτικού φάσματος, την ίδια στιγμή που το μεγαλύτερο μέρος της ταξικής διαστρωμάτωσης των Νεοελλήνων καταδικάζεται σε αθλιότητα και πείνα.

Τίποτε όμως δεν έχει τελειώσει ακόμα. Ο Έλληνας θα επιστρέψει. Ο αγώνας συνεχίζεται.

ANΑΚΟΙΝΩΣΗ 250/14.3.2012
ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ
www.ysee.gr

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012

Κορνήλιος Καστοριάδης: Η Αντιφατική ταυτότητα των Νεοελλήνων

«…Τα κεντρικά στοιχεία του Ελληνικού δράµατος είναι, από τη µια µεριά, η τριπλή αναφορά που περιέχει για µας η παράδοση: αναφορά στους αρχαίους Έλληνες, αναφορά στο Βυζάντιο, αναφορά στην λαϊκή ζωή και κουλτούρα, όπως αυτή δηµιουργήθηκε στους τελευταίους αιώνες του Βυζαντίου και κάτω από την Τουρκοκρατία. Από την άλλη µεριά, η αντιφατική και, θα µπορούσε να πει κανείς, ψυχοπαθολογική σχέση µας µε τον δυτικοευρωπαϊκό πολιτισµό, που περιπλέκεται ακόµα περισσότερο από το γεγονός ότι ο πολιτισµός αυτός έχει µπει εδώ και δεκαετίες σε µία φάση έντονης κρίσης και υποβόσκουσας αποσύνθεσης.

Η διπλή και ταυτόχρονη αναφορά στην αρχαία Ελλάδα και στο Βυζάντιο, που αποτέλεσε το επίσηµο «πιστεύω» του νεοελληνικού κράτους και του πολιτιστικού κατεστηµένου της χώρας, οδήγησε και οδηγεί σε αδιέξοδο, κατά πρώτο και κύριο λόγο διότι οι δυο αυθεντίες που επικαλείται βρίσκονται σε διαµετρική αντίθεση µεταξύ τους. Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισµός είναι πολιτισµός ελευθερίας και αυτονοµίας, που εκφράζεται στο πολιτικό επίπεδο στην πολιτεία ελεύθερων πολιτών που συλλογικά αυτοκυβερνώνται και στο πνευµατικό επίπεδο µε την ακατάπαυστη επαναστατική ανανέωση και αναζήτηση. Ο βυζαντινός πολιτισµός από την άλλη, είναι πολιτισµός θεοκρατικής ετερονοµίας, αυτοκρατορικού αυταρχισµού και πνευµατικού δογµατισµού. Στο Βυζάντιο δεν υπάρχουν πολίτες, αλλά υπήκοοι του αυτοκράτορα, ούτε στοχαστές, µόνο σχολιαστές ιερών κειµένων.

Η προσπάθεια συνδυασµού και συµφιλίωσης αυτών των δύο αυθεντιών λοιπόν, δεν µπορούσε παρά να νεκρώσει κάθε δηµιουργική προσπάθεια και να οδηγήσει σε ένα στείρο σχολαστικισµό, όπως αυτός που χαρακτήριζε το πνευµατικό κατεστηµένο της χώρας επί ενάµισυ σχεδόν αιώνα µετά την ανεξαρτησία και που επαναλάµβανε τα χειρότερα µιµητικά στοιχεία του Βυζαντίου. Καθ’ όσο ξέρω, είµαστε ο µόνος λαός µε µεγάλο πολιτιστικό παρελθόν που πρόσφερε στον κόσµο το γελοίο και θλιβερό θέαµα προσπάθειας τεχνητής επαναφοράς της γλώσσας που µιλιόταν πριν από 25 αιώνες. Ούτε οι Ιταλοί προσπάθησαν να ξαναζωντανέψουν τα λατινικά, ούτε οι Ινδοί τα σανσκριτικά. Και είναι εξίσου χαρακτηριστικό ότι ενώ η ∆υτική Ευρώπη, στους δυο περασµένους αιώνες εγέννησε δεκάδες λαµπρούς ελληνιστές, µόνο τρία ονόµατα έχουµε που µπορούν να σταθούν αχνά στο ίδιο επίπεδο µε αυτούς: Τον Κοραή, τον Βερναρδάκη και τον Συκουτρή -τον οποίο Συκουτρή οδήγησε χαρακτηριστικά σε αυτοκτονία ο φθόνος και το µίσος των κηφήνων τού εν Αθήνησι Πανεπιστηµίου. Περηφανευόµαστε ότι είµαστε απόγονοι των αρχαίων, αλλά για να µάθουµε τι έλεγαν και τι ήταν οι αρχαίοι πρέπει να προσφύγουµε σε ξένες εκδόσεις και σε ξένες µελέτες.

Αυτή η ίδια στάση έκανε ασφαλώς επίσης αδύνατη τη γονιµοποίηση της λαϊκής παράδοσης και την µεταφορά της στο χώρο της έντεχνης παιδείας, µε εµφατική εξαίρεση την ποίηση. Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι ο τεράστιος µουσικός πλούτος της λαϊκής µουσικής σε µελωδίες, ρυθµούς, κλίµακες και όργανα, έµεινε νεκρός στα χέρια των νεοελλήνων συνθετών, όπως έµεινε άχρηστος και ο αρχιτεκτονικός και διακοσµητικός πλούτος της λαϊκής παράδοσης.

Τέλος, αυτή η αναφορά στα δύο µεγάλα παρελθόντα, µε τον αποστειρωτικό τρόπο που ετέθη, είναι στη ρίζα της σχιζοφρενικής µας σχέσης µε τον δυτικοευρωπαϊκό πολιτισµό, του συνδυασµού ενός κακοµοιριασµένου αισθήµατος κατωτερότητας και µιας ψωροπερήφανης και αστήρικτης αυθάδειας. Έτσι παίρνουµε από τους ξένους τις BMW, τις τηλεοράσεις, τα κατεψυγµένα, κλπ, κλπ, χωρίς να µιλήσω για τα πακέτα Ντελόρ, και τους βρίζουµε για την υποδούλωσή τους στην τεχνική και στον ορθολογισµό τους. Πράγµατα που η ∆ύση βέβαια δεν περίµενε τους νεοφώτιστους ελληνοορθόδοξους για να τα κριτικάρει και να τα καταγγείλει η ίδια, και που δεν απαλείφονται µε µια ετήσια εκδροµή στο Άγιο Όρος».

ΠΗΓΗ: Διάλεξη στον Τριπόταμο Τήνου 20/08/1994

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

Για τον καταναλωτισμό και τον φανατισμό

ΠΗΓΗ: ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ: Εκδόσεις για Ελεύθερες Ψυχές.

Ζαν Μποντριγιάρ: Η Ιουδαιοχριστιανική Αντι Φύση




Ο διαχωρισμός από την Φύση υπό το έμβλημα της αρχής της παραγωγής, πραγματοποιήθηκε σε όλο το εύρος από το σύστημα της καπιταλιστικής πολιτικής οικονομίας, αλλά προφανώς δεν πρωτοεμφανίζεται με αυτήν. Οι ρίζες του βρίσκονται στην μεγάλη ιουδαιοχριστιανική αποσύνδεση της ψυχής από την Φύση: ο Θεός έπλασε υποτίθεται τον άνθρωπο κατ’ εικόνα του και την Φύση προς χρήσιν του ανθρώπου. Το πνευματικό βάθρο επάνω στο οποίο ο άνθρωπος παρουσιάζεται να είναι κατ’ εικόνα του Θεού και να διακρίνεται ριζικά από όλη την υπόλοιπη Φύση (καθώς και από αυτό ακόμα το κορμί του) είναι όντως η ψυχή: ειδικά στην δυτική του μορφή ο Χριστιανισμός αποδεικνύεται η πιο ανθρωποκεντρική θρησκεία που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Ο Χριστιανισμός όχι μόνον εγκαθιδρύει, σε απόλυτη αντίθεση με τον αρχαίο Παγανισμό και όλες τις ανατολικές θρησκείες, έναν απόλυτο δυϊσμό με τον άνθρωπο αντιμέτωπο της Φύσης, αλλά, ακόμα χειρότερα, διαβεβαιώνει ότι είναι θέλημα Θεού το να εκμεταλλεύεται απεριόριστα ο άνθρωπος την Φύση σύμφωνα με τους σκοπούς και τις ορέξεις του.

Μετά ήλθε ο Ορθολογισμός. Τέρμα πια με τον Παγανισμό, τον ανιμισμό και την κάθε είδους, μαγική υποτίθεται, εμβάπτιση του ανθρώπου μέσα στην Φύση: όλα ανεξαιρέτως επανερμηνεύθηκαν ως προκαταλήψεις… Η επιστήμη, η τεχνολογία, η υλική παραγωγή είχαν την πολυτέλεια να έλθουν σε λίγο σε απόλυτη αντίθεση προς την πολιτισμική τάξη και τα δόγματα του Χριστιανισμού, όμως η συνθήκη της ύπαρξής τους παρέμεινε, και μάλιστα απαράλλακτο, το χριστιανικό αξίωμα της υπέρβασης της Φύσης από τον άνθρωπο. Αυτός ήταν άλλωστε ο λόγος που στην παγανιστική αρχαία Ελλάδα δεν είδαμε ποτέ να εμφανίζεται μία πραγματική, όπως την εννοεί ο σύγχρονος άνθρωπος, ανάπτυξη της επιστήμης: η ελληνική ορθολογικότητα παρέμεινε θεμελιωμένη επάνω στην απόλυτη συμφωνία του ανθρώπου με την Φύση, απέναντι στην οποία συμφωνία στέκονται αντίπαλοι τόσο ο γεννημένος από τον Χριστιανισμό Ορθολογισμός, όσο και η νέα άποψη περί ελευθερίας, που θεμελιώνεται στον διαχωρισμό του ανθρώπου από την Φύση και στην κυριαρχία του επάνω της.

Ο χριστιανικός διαχωρισμός δεν εγκαθίδρυσε βεβαίως εξαρχής μία ηθική παραγωγικότητας και υλικής κυριαρχίας, αλλά ξεκίνησε με μία ηθική της δοκιμασίας, του πόνου, της ταπείνωσης, κοντολογίς με μία εξωκοσμική ηθική της μετουσίωσης, σύμφωνα με την έκφραση του Μαξ Βέμπερ. Δεν παρήχθη λοιπόν εξαρχής μία ηθική παραγωγικότητας, σχεδιάστηκε όμως μία συγκεκριμένη τάξη πραγμάτων, όπου η λεγόμενη σωτηρία κερδιζόταν με κόπους, ήταν δηλαδή μία ατομική επιχείρηση. Το μετέπειτα πέρασμα από τον ασκητισμό στον παραγωγικό τύπο, από την αυτοτιμωρία στην εργατικότητα, από τον τελικό σκοπό της σωτηρίας στον εκκοσμικευμένο τελικό σκοπό της ικανοποίησης των αναγκών… δεν άλλαξε τίποτε ως προς την αρχή του διαχωρισμού και της μετουσίωσης, της απώθησης και της επιχειρησιακής βίας. Ενδιαφερόμενοι είτε για την σωτηρία, είτε για την παραγωγή, από εδώ και πέρα βρισκόμαστε για τα καλά στο βασίλειο του σκοπού και των μέσων…

Είναι λοιπόν ο Χριστιανισμός αυτός που στέκει στο κομβικό σημείο της διάρρηξης των συμβολικών ανταλλαγών. Και στο δικό του πλαίσιο είναι που διαγράφεται η πιο κατάλληλη ιδεολογική μορφή για την υποστήριξη της ορθολογικής και εντατικής εκμετάλλευσης της Φύσης κατά την διάρκεια της μακράς μετάβασης από τον 13ο και 14ο αιώνα, όταν δηλαδή η εργασία αρχίζει να επιβάλλεται ως αξία, μέχρι τον 16ο αιώνα, όταν η καπιταλιστική παραγωγική επιχείρηση και η πολιτική οικονομία οργανώνονται γύρω από την εργασία, καθώς και γύρω από το ορθολογικό και συνεχές σχήμα της, αλλά κυρίως γύρω από την εκκοσμικευμένη γενίκευση του χριστιανικού αξιώματος περί Φύσης.

Πηγή:  Jean Baudrillard, «Le miroir de la production», Paris, 1973