Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Φρειδερίκος Νίτσε: Χριστιανισμός! Εθισμός στην ψευτιά



Με καταλάβανε άραγε; Αυτό που καθορίζει τα όριά μου, αυτό που με κάνει να ξεχωρίζω από τους άλλους ανθρώπους, είναι το ότι ξεσκέπασα την χριστιανική ηθική… Το γεγονός ότι η ανθρωπότητα δεν άνοιξε μέχρι τώρα τα μάτια της σχετικά με αυτήν, για εμένα είναι η μεγαλύτερη κηλίδα βρωμιάς που λερώνει την συνείδησή της. Σε αυτό εγώ βλέπω μία εθελούσια τύφλωση, η οποία έφτασε πια να γίνει δεύτερη φύση των ανθρώπων, μια συστηματική εμμονή που θέλει να αγνοεί κάθε αλήθεια, κάθε αίτιο και κάθε πραγματικότητα, μία απατεωνιά που στον ψυχολογικό τομέα αγγίζει το κακούργημα. Η εθελούσια τύφλωση μπροστά στον Χριστιανισμό είναι το ανώτατο έγκλημα, το έγκλημα ενάντια στην ίδια την ζωή…
Ο χριστιανός παρουσιάζεται έως και σήμερα σαν το δήθεν κατ’ εξοχήν «ηθικό ον» την ώρα που υπήρξε ο πιο παράλογος, ο πιο ψεύτης, ο πιο μάταιος και ο πιο επιπόλαιος τύπος ανθρώπου, ο οποίος μάλιστα έγινε επιζήμιος, όσο ούτε καν μπορεί να φανταστεί, απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό και αποδείχθηκε ο μεγαλύτερος περιφρονητής των ανθρώπων. Η χριστιανική ηθική είναι η χειρότερη μορφή εθισμού στην ψευτιά, είναι η ζώσα Κίρκη της ανθρωπότητας, ο απόλυτος διαφθορέας της. Δεν είναι τόσο η πλάνη της που με τρομάζει, δεν είναι η εδώ και αιώνες πλήρης εξαφάνιση της «καλής προαίρεσης», ούτε και είναι η έλλειψη αρετής, αξιοπρέπειας και γενναιότητας στα πνευματικά πράγματα που προδίδονται από τον θρίαμβο αυτής της ηθικής, όσο είναι η ανυπαρξία φυσικότητας, αποτέλεσμα της τερατωδίας ενός κυρίαρχου συστήματος που βαπτίζει ηθικό το αντι-φυσικό και του αποδίδει μάλιστα τις υπέρτατες τιμές και το κρεμάει ψηλά, πάνω από την ανθρωπότητα σαν έναν νόμο, σαν μία κατηγορηματική προσταγή!
Πώς γίνεται λοιπόν να παραβλέψει κάποιος αυτό το σημείο; πόσο μάλλον όταν δεν το παραβλέπει ένας μόνον άνθρωπος, ούτε καν ένας συγκεκριμένος λαός, αλλά ολόκληρη η ανθρωπότητα! Μας διδάξανε να περιφρονούμε όλα τα βασικά ένστικτα της ζωής και σφυρηλατήσανε με κτυπήματα ψευτιάς ένα διαφορετικό είδος ψυχής και ένα διαφορετικό είδος πνεύματος, με σκοπό να καταστρέψουνε το σώμα. Στην βασικότερη αρχή της ζωής, στις γενετήσιες πράξεις, μας δίδαξαν να βλέπουμε κάτι το ακάθαρτο… Δεν δίδαξαν ποτέ ανώτερες αξίες στους ανθρώπους, αλλά μόνο αξίες αυτοϋποτίμησης και παρακμής… Η ηθική της άρνησης, η μόνη που αυτοί δίδαξαν μέχρι σήμερα, αποπνέει θέληση για θάνατο, αρνούμενη την ζωή στα ίδια τα θεμέλιά της.
Μία μόνο είναι η διαπίστωση: δεν είναι στην πραγματικότητα η ανθρωπότητα αυτή που βρίσκεται σε βαθύτατη παρακμή, αλλά μόνο η παρασιτική ράτσα του παπαδαριού, η οποία ανυψώθηκε με τα ψέμματά της στην θέση του αιώνιου διαιτητή των αξιών και χρησιμοποίησε ως εργαλείο της την χριστιανική ηθική για να αποκτήσει εξουσία… Ο ορισμός αυτής της ηθικής είναι μία ιδιοσυγκρασία αχρείων, που καθοδηγούνται από τον κρυμμένο σκοπό τους να εκδικηθούνε την ζωή, έναν σκοπό άλλωστε που ήδη στεφανώθηκε από επιτυχία. Σε αυτόν τον ορισμό εγώ αποδίδω ιδιαίτερη βαρύτητα.

ΠΗΓΗ: Friedrich Nietzche, ''Ecce Homo''

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

"O πολιτισμος του κενού" και η ισοπεδωτική συχνότητα του «μετρίου», του «μαζικού» και του δόγματος



Και επειδή ήδη κάναμε λόγο για «πολιτισμό του Κενού», προτού καν ξεκινήσουμε την καταγγελία μέσα από το κείμενο αυτό τής εδώ και αιώνες αιχμαλωσίας ολόκληρης της ανθρωπότητας, μέσω ψευδαληθειών αλλά και εντός μίας πνευματικής δικτατορίας του «μέσου» πνεύματος, της «μέσης» κοσμοαντίληψης και του «μέσου» έθους, κρίνουμε ότι θα ήταν πρέπον να ανιχνεύσουμε προηγουμένως, το πώς αυτή η πνευματική δικτατορία της απόλυτης μετριότητας βασανίζει την καθημερινή ζωή όλων μας, μεταβαλλόμενη εκ των πραγμάτων από μόνη της σε κοινωνικοπολιτική Εξουσία. Και αυτό, επειδή ίσως κάποιοι θεωρήσουν αρκετά... «απόμακρο» το αντικείμενο μελέτης τού ανά χείρας βιβλίου, προγραμματισμένοι ίσως από το Σύστημα να αναγιγνώσκουν μηνύματα απευθυνόμενα σε δύο μόνον ιδιότητές τους, εκείνη των χαμηλοενστίκτων ατόμων και εκείνη των απλών αριθμητικών μονάδων αυτού που κάποιοι με περιφρόνηση ονομάζουν «μάζα» ή κάποιοι άλλοι, ταπεινή σκλαβουριά ενός επουρανίου (και δυστυχώς όχι μόνον...) τυράννου.

Ας αναλογισθούν λοιπόν αυτοί, που ίσως θεωρήσουν «ρομαντική», «τραβηγμένη» και ξένη προς τα καθημερινά τους προβλήματα την ενασχόληση του γράφοντος με την υπεράσπιση των («μακρινών»;) προχριστιανικών αξιών, εάν τους αφορά ή όχι το γεγονός, ότι η υπαρκτή και πολύ συγκεκριμένη σκοτεινή αρχή, που αναιρεί και καταπολεμά, αιώνες τώρα αυτές ακριβώς τις αξίες, πρώτες και κύριες των οποίων ξεπροβάλλουν, η αξιοπρέπεια, η ελευθεροπρέπεια και η τάση για συνεχή αρίστευση, μεταφέρει την επικίνδυνη λογική της και στην σφαίρα της καθημερινής ζωής, ατομικής και συλλογικής. Ο ίδιος τύπος ανθρώπου, που εδώ και αιώνες ισοπέδωσε τα λεγόμενα «έθνη» και συντόνισε πνευματικά ολόκληρη αυτήν την προς τα κάτω (φυσικά!) «εξισωμένη» ανθρωπότητα στην αθλιότητα και μετριότητα μίας Γενικευμένης, Παγκόσμιας Ιερουσαλήμ, επιχειρεί τις τελευταίες δεκαετίες (και μέχρι σήμερα μάλιστα επιτυχέστατα οφείλουμε να ομολογήσουμε!) τον συντονισμό και των υπόδουλων σε αυτόν κοινωνιών (όλων αυτών των άθλιων «τηλεδημοκρατιών», που θρασύτατα μάλιστα αυτοδιαφημίζονται σαν κάποιο ανώτερο στάδιο της πολιτικής συμμετοχής) στην ισοπεδωτική συχνότητα του «μετρίου», του «μαζικού» και του δόγματος, πως τάχα νομιμοποιείται να υπάρχει μόνον ό,τι τυγχάνει αποδεκτό από τον λεγόμενο «μέσο άνθρωπο» (έναν «μέσο άνθρωπο», τον οποίο ωστόσο έχουν φροντίσει προηγουμένως να κατασκευάσουν αυτοί οι ίδιοι που τον επικαλούνται).

Τα άθλια σήματα και στίγματα της κυρίαρχης κοσμοαντίληψης, δηλαδή η γενικευμένη ευτέλεια, η ψυχική δουλικότητα, η προκρούστεια μεσότητα και η απόλυτη προβλεψιμότητα, ο ξεπεσμός της σκέψης σε κυκλική αναπαραγωγή κοινών τόπων, διαχέουν παντού το δηλητήριο τους, προσπαθώντας να αντιστρέψουν τάχα την ιστορική αρχή, πως την Ιστορία την γράφουν οι επιφανείς, οι ελεύθεροι, οι άριστοι και (προπαντός) οι απρόβλεπτοι. Οι ισοπεδωτές των αξιών και εκχυδαϊστές των συμπεριφορών κρατούντες, με το απέραντο οπλοστάσιο που η προπαγάνδα τους διαθέτει («εκπαίδευση», Μ.Μ.Ε., κ.λπ.), μάχονται καθημερινά αυτόν τον ύπουλο αγώνα και μάλιστα με εξαιρετική επιμέλεια, γνωρίζοντας φυσικά πολύ καλά, ότι εάν θέλει κάποιος να άρχει επάνω σε δούλους οφείλει προηγουμένως να τους κατασκευάσει. Και ίσως μάλιστα θα φαινόμασταν εξαιρετικά αφελείς εάν αναμέναμε ή εάν ελπίζαμε έστω και στο ελάχιστο, ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν να αγνοούν αυτοί, ότι ο καλύτερος τρόπος να ξεφορτωθείς τον άσπονδο εχθρό σου είναι να τον δρομολογήσεις να πολεμήσει σε λάθος πόλεμο. Να πολεμίσει με τη α ή την β τρίχα του θηρίου (και να χύχει μάιστα άφθονο αίμα, ιδρώτα και δάκρυα σ’αυτήν τη πόλη) την ίδια στιγμή που αυτό προελαύνει ακάθεκτο και τσαλαπατά στο πέρασμά του οτιδήποτε «εξέχει».

Βλάσης Γ. Ρασσιάς "Έθνος Εθνισμός, Εθνοκράτος, Εθνικισμός" ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ"


Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Ζαν Ζακ Ρουσώ: H αρετή το άτομο και η κοινωνία

Με το να με ρωτάτε τι είναι η Αρετή, περισσότερο με φέρνετε σε δύσκολη θέση παρά μου απευθύνετε ερώτημα. Θα μπορούσα λοιπόν να σας απαντήσω ότι είναι εκείνο, το οποίο κανείς δεν μπορεί να μάθει παρά μόνο για λογαριασμό του και εκείνο που ποτέ δεν θα μπορέσετε να γνωρίσετε, εάν η δική σας καρδιά δεν σάς έχει ήδη δώσει την απάντηση. Συνεπώς, γιατί θα πρέπει να θέτουμε ξανά ένα ερώτημα, το οποίο έχει ήδη απαντηθεί και μάλιστα με πυκνότητα αλλά και επάρκεια; Εάν επιθυμείτε να μάθετε τι σημαίνει να είναι κανείς ενάρετος, διαβάστε τον Πλάτωνα, τον Κικέρωνα, τον Πλούταρχο, τον Επίκτητο, τον Μάρκο Αυρήλιο… ή μάλλον εγκαταλείψτε κάθε βιβλίο και επιστρέψτε στον εαυτό σας και γίνετε ενάρετοι, αφουγκραζόμενοι απλώς εκείνη την μυστική φωνή, που μιλάει σε όλες τις καρδιές όλων των ανθρώπων…

…Ας μην βλέπουμε όμως τους εαυτούς μας σαν εκείνους τους πρωτόγονους και ίσως φανταστικούς ανθρώπους, που δεν είχαν ανάγκη κανέναν, επειδή μόνη της η φύση φρόντιζε για όλα, γιατί η φύση έχει εγκαταλείψει τα καθήκοντά της άπαξ και εμείς τολμήσαμε να τα σφετεριστούμε. Ο κοινωνικός άνθρωπος, όπως εμείς, είναι υπερβολικά αδύναμος για να μπορεί να τα καταφέρει μόνος του, δίχως τους άλλους. Είναι γεμάτος από ανάγκες, από την στιγμή της γέννησής του μέχρι την στιγμή του θανάτου του και δεν θα μπορούσε να επιβιώσει, εάν δεν δεχόταν τίποτε από τους άλλους, ασχέτως εάν είναι πλούσιος ή φτωχός…

… Από όλα τα φυσικά αγαθά που προέρχονται από την αρμονία του κοινωνικού ανθρώπου, το ανώτερο όλων είναι το να ανερχόμαστε μέχρι τα πνευματικά επίπεδα μέσα από την επικοινωνία των ιδεών και την πρόοδο του λόγου, να κατακτάμε τις ανώτερες έννοιες της τάξης, της σοφίας και της ηθικής καλοσύνης, να τρέφουμε τον συναισθηματικό μας κόσμο με τους καρπούς των γνώσεών μας, να εξυψωνόμαστε με το μεγαλείο της ψυχής επάνω από τις αδυναμίες της φύσης μας, να εξισώνουμε την τέχνη του στοχασμού με τις ουράνιες διάνοιες, και, τέλος, να τελειοποιήσουμε τον άνθρωπο και να μιμηθούμε την ίδια την θεότητα, καταπολεμώντας συνεχώς και νικώντας τα πάθη μας.

H συνεχής ανταλλαγή φροντίδων, συνδρομών και οδηγιών είναι που στηρίζει τον κοινωνικό άνθρωπο, όταν αυτός δεν μπορεί πλέον να στηρίξει τον εαυτό του και τον φωτίζει όταν έχει ανάγκη να φωτιστεί, αυτή είναι που θέτει στην διάθεσή του ανεκτίμητης αξίας αγαθά τα οποία τον κάνουν να αδιαφορεί για όσα έχει χάσει. Τέτοιες είναι οι πραγματικές αποζημιώσεις του ενάρετου ανθρώπου στην κορύφωση της δυστυχίας του για την απομάκρυνση από την φύση και για τις κοινωνικές αδικίες… Εάν παρεμβάλλονται εμπόδια στην ελευθερία του ενάρετου ανθρώπου, η καρδιά του έχει πάντοτε μία διαφορετική κυριαρχία, καθώς είναι ο απόλυτος κύριος των παθών του και άρα ελεύθερος, παρά το ότι υποχρεώνεται κάποτε στο να υπακούει στην φωνή του ισχυρότερου … Όπως ο Ηρακλής που γινόταν Θεός την στιγμή ακριβώς που η φωτιά κατασπάρασσε το σώμα του.

Πηγή: Περιοδικό
ΔΙΙΠΕΤΕΣ, τεύχος 61, Φθινόπωρο 2006. Τμήμα επιστολής του Ζαν Ζακ Ρουσώ στα τέλη της δεκαετίας του 1750, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο ιταλικό περιοδικό «Μικρομέγα».

Άτιτλο


Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Πλωτίνος Ροδοκανάκης: Ο Δρόμος του Σοσιαλισμού



«Ο δρόμος του Σοσιαλισμού σήμερα είναι αυτός της Γαλλικής Επανάστασης του 1793 – Ελευθερία, Ισότης, Αδελφότης, στα οποία εμείς προσθέτουμε την Ενότητα.

Ελευθερία σημαίνει ανάπτυξη όλων των ειδικοτήτων ή των τεχνών και όλων των ατομικών ταλέντων χωρίς περιορισμό. Ελευθερία σημαίνει δικαίωμα στην εξάσκηση όλων των ειδικοτήτων, χωρίς απόκτηση επίσημων τίτλων και αδειών και δίχως το μονοπώλιό τους από τα πανεπιστήμια. Ελευθερία σημαίνει απελευθέρωση και χειραφέτηση των γυναικών και ελευθερία όλων μας από κάθε είδους απαγορεύσεις.

Ισότης σημαίνει ίσα δικαιώματα απέναντι στον νόμο, ισότητα των κοινωνικών θέσεων μέσα σε ένα έθνος, ίση κατανομή του πλούτου και ίση ποιότητα συνειδήσεων πριν η οικουμενική ηθική τάξη επικρατήσει σε όλη την ανθρωπότητα. Αυτό αποτελεί το αξίωμα του κοινού νόμου.

Αδελφότης σημαίνει αλληλεγγύη, η οποία επιτυγχάνεται με την φιλία και τον αλτρουϊσμό να επικρατούν σε όλα τα μέλη της μεγάλης ανθρώπινης οικογένειας. Όχι άλλες συγκρούσεις, όχι άλλο μίσος ανάμεσα σε πολιτικές παρατάξεις, όχι άλλες θρησκευτικές σταυροφορίες ή καταδιώξεις, σαν εκείνες που έχουμε ήδη δει από κλίκες που ενώ διεκδικούν μια θέση στους Ουρανούς, εδώ στη Γη έχουν εκδηλώσει την χειρότερη παλιανθρωπιά σε βάρος όλης της ανθρωπότητας.

Ενότης, τέλος, είναι η σύγκλιση όλων των ατομικών ενδιαφερόντων με εκείνα της γενικής ευημερίας».

Άρθρο του Έλληνα αναρχικού Πλωτίνου Ροδοκανάκη ή Ροδοκανάτη στην μεξικανική εφημερίδα «El Socialista», στις 28 Μαϊου 1876.

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Καλοκαίρι του 36' (CNT-FAI)


Η ιστορία μας έχει δώσει  χιλιάδες τρόπους, χιλιάδες ιδέες και εμπειρίες επαναστατικότητας, αρκετά τους ανεχτήκαμε, αρκετά μας υπνώτισαν με το παραμύθι της χρεωκοπίας… Άντε λοιπόν ας καταρρεύσουν να τελειώνουμε! Συλλογικά μπορούμε να προχωρήσουμε στην κατάργηση κάθε μορφής εξουσίας και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων και την υπεράσπιση  κάθε καταπιεσμένου. Δεν θέλουμε να ζούμε σε βάρος της Γης. Προτιμάμε να συναποφασίζουμε αντί να διατάζουμε. δεν τους έχουμε ανάγκη… «Aς οδηγηθούν αυτοί στο ικρίωμα από τον δρόμο του εγκλήματος, κι εμείς από τον δρόμο της αρετής».