Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016

ΕΚΑΣ οι βέβηλοι!




Του Ίων Χριστοφιλόπουλου

Όχι δεν ψηφίζουν Χρυσή Αυγή. Ψηφίζουν ακόμη Σύριζα και Νέα Δημοκρατία, αλλά και ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι και Ανεξάρτητους Έλληνες και Ένωση Κεντρώων στο τσακίρ κέφι. Αλλά τους φταίνε για όλα και οι Εβραίοι, οι Μασόνοι, οι Ελοχίμ, Νεφελίμ, Καραπιπερίμ…

…και τώρα τους φταίει ο Τσίπρας (που τον ψήφισαν) για το ασφαλιστικό ενώ του Βενιζέλου του φυλάγανε ακόμη και τα χέρια, ου μην αλλά και μετά το PSI που έκανε αυτός και αποτελείωσε τα ασφαλιστικά ταμεία.

Δηλαδή μιλάμε για Έλληνες. Που κάποτε ο Ρένος Αποστολίδης στο βιβλίο του με τίτλο “Κατηγορώ» ξεκινούσε με τη φράση “Απευθύνομαι σε Έλληνες – δηλαδή σε νοήμονες»…

Όπου σταθείς κι όπου βρεθείς σε όποια παρέα με τις όποιες πολιτικές καταβολές, κάνε το πείραμα: Πέτα στο ξεκάρφωτο τη φράση “Αφού οι Εβραίοι είναι από πίσω». Για ότι και αν μιλάτε! Θυμήσου για πότε θα καρφωθούν οι επίδοξοι Έλληνες ναζί.

Την ίδια ώρα το Ισραήλ που τους βολεύει να βρίζουν είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο σε δαπάνες για την έρευνα και μην πει κανείς ότι εμείς ρίχνουμε τα λεφτά στην άμυνα διότι συνορεύουμε με προαιώνιους εχθρούς γιατί θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι…

 Δεν πάμε καλά…

Βέβηλοι στο ναό της Λογικής.

Στη χώρα δεν δουλεύουν οι 6 στους 10 νέους και οι συνταξιούχοι διαμαρτύρονται για τις περικοπές.

 “Τη σύνταξη μου να πάρω εγώ κι οι επόμενες γενιές να πάνε να…» (Σαν τον Ολυμπιακό και το Αιγάλεω δηλαδή ένα πράγμα).

 Και φυσικά τους ψεκάζουν. Πάντα κάποιος άλλος ευθύνεται για τα χάλια που βλέπουν στον καθρέφτη.

Αυτή η λογική ίσχυε και ισχύει στην Ελλάδα, αυτή ήταν η πρόνοια της γενιάς που φεύγει για τις γενιές που έρχονται και όποιος πει το αντίθετο… ανήκει στη γενιά που φεύγει.
ΕΚΑΣ και τα μυαλά στη μπετονιέρα που θα έλεγε κάποιος…

Στην πραγματικότητα είναι σαν να δίνεις μεγαλύτερο μπόνους στον (συνταξιούχο) Ζιντάν αντί για τον (σημερινό) Μέσι…

Αλλά δηλώνουν “δημοκράτες» ενώ “οι μετανάστες χαλούν την αισθητική τους» (sic).
…και ψηφίζουν ότι να ‘ναι. Μη νομίζεις ότι οι Έλληνες ναζί είναι χρυσαυγίτες μόνο.
Αυτό που δεν έχει καταλάβει κανείς μάλλον, είναι πως οι σημερινοί Χρυσαυγίτες είναι ότι ήταν οι S.A. του Χίτλερ, λίγο πριν “αντικατασταθούν» από τα SS.

Η συντριπτική πλειοψηφία των επίδοξων Ελλήνων ναζί, κρύβεται δια της ψήφου ακόμη στα κόμματα του “συνταγματικού τόξου».

Μετά από αυτά που θα ακολουθήσουν τους επόμενους μήνες να δείτε γέλια…
Ο Ναζισμός της Ελλάδας παρά ταύτα είναι και αυτός μια απομίμηση όπως κάθετι σε αυτή τη χώρα.

Ακόμη και εδώ είμαστε για τα πανηγύρια: Αντί Βάγκνερ, Παντελίδης και ούτω καθεξής…
Απλώς από τη φάση της κοινωνιολογίας του “ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε» περνάμε στη φάση της ζωολογίας του “άσε τη μπριζόλα μου κάτω ρε».

Showtime…

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Για το Παρίσι



του Κωνσταντίνου Α. Λιαπάτη

Στην προκήρυξή τους οι ισλαμιστές αναφέρουν ότι η Γαλλία είναι κύριος στόχος της οργάνωσης. Ο στόχος είναι το Παρίσι και η Γαλλία του Διαφωτισμού και φυσικά το κοσμικό κράτος που αναδύθηκε από αυτή.


Τα σπάνια κοσμικά κράτη που υπήρχαν στον αραβικό κόσμο έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί και μέχρι να ξαναεμφανισθούν αμέτρητοι άνθρωποι θα σκοτώνουν αμέτρητους άλλους και στους ορίζοντες θα αντηχεί το "αλλλαχου ακμπάρ", εξίσου κτηνώδες με κάθε ανάλογο σύνθημα των χριστιανών που αντηχούσε κατά τις αμέτρητες δικές τους θηριωδίες από τον 4ο έως τον 18ο αιώνα.
 
Οι ισλαμιστές λένε χαρακτηριστικά στην προκήρυξή τους ότι επιτέθηκαν "στο Μπατακλάν στο οποίο εκατοντάδες ειδωλολάτρες βρίσκονταν όλοι μαζί σε μια γιορτή διαστροφής".


Βλέπω πολλούς να γράφουν #‎PrayforParis αλλά πόσο ειρωνικό είναι να χρησιμοποιείς μία θρησκευτική έννοια, όταν υπεύθυνη για το κακό είναι η ίδια η θρησκεία. Πόσο ειρωνικό να επικαλείσαι μία θρησκευτική τελετουργία για να δείξεις ότι στέκεσαι δίπλα σε αυτόν που πονάει, όταν ο αβάσταχτος αυτός πόνος έχει προκληθεί στο όνομα της θρησκείας. Πόσο ειρωνικό είναι να εύχεσαι με χριστιανικό τυπικό για το καλό κάποιου που ή έχει άλλη θρησκεία ή είναι άθεος (μην ξεχνάμε την ξευτίλα του Καμμένου και των παρ αυτώ χριστιανών στη Σαλαμίνα όπου τέλεσαν τρισάγιο στους εθνικούς στη θρησκεία πεσόντες Σαλαμινομάχους).


Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η Γαλλία είναι επίσημα από το 1905 κοσμικό κράτος, ουδέτερο απέναντι σε θρησκείες και κατεξοχήν ''άθεο''. Ο μεσαίωνας επελαύνει. Μην τον αφήσετε να επικρατήσει.


Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

Κορνήλιος Καστοριάδης: Οι ρίζες του μίσους


Υπάρχουν δύο ψυχικές εκφράσεις του μίσους: το μίσος για τον άλλο  και το μίσος για τον εαυτό μας, το οποίο συχνά δεν παρουσιάζεται ως τέτοιο. Αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι και τα δυο έχουν κοινή ρίζα, την άρνηση της ψυχικής μονάδας να δεχθεί αυτό που για την ίδια είναι ξένο. Η οντολογική αυτήδιάρθρωση του ανθρώπου επιβάλλει αξεπέραστους εξαναγκασμούς σε κάθε κοινωνική οργάνωση και σε κάθε πολιτικό πλάνο. Καταδικάζει αμετάκλητα κάθε ιδέα για μία «διαφανή» κοινωνία, κάθε πολιτικό πλάνο που αποσκοπεί στην άμεση οικουμενική συμφιλίωση.

Κατά τη διαδικασία κοινωνικοποίησης, οι δύο διαστάσεις του μίσους χαλιναγωγούνται σε σημαντικό βαθμό, τουλάχιστον όσον αφορά τις πιο δραματικές εκδηλώσεις τους. Εν μέρει αυτό επιτυγχάνεται μέσω του μόνιμου αντιπερισπασμού που ασκείται στην καταστροφική τάση από τους «εποικοδομητικούς»κοινωνικούς σκοπούς – την εκμετάλλευση της φύσης, τον συναγωνισμό διαφόρων ειδών (τις«ειρηνικές» αγωνιστικές δραστηριότητες, όπως ο αθλητισμός, τον οικονομικό ή πολιτικό ανταγωνισμό, κτλ). Όλες αυτές οι διέξοδοι κατευθύνουν ένα μέρος του μίσους και της «διαθέσιμης» καταστροφικής ενέργειας, αλλά όχι το σύνολο τους.

Το κομμάτι του μίσους και της καταστροφικότητας που απομένει φυλάσσεται σε μία δεξαμενή έτοιμη να μετατραπεί σε καταστροφικές δραστηριότητες, σχηματοποιημένες και θεσμοθετημένες, που στρέφονται εναντίον άλλων ομάδων – δηλαδή να μετατραπεί σε πόλεμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι το ψυχικό μίσος είναι η «αιτία» του πολέμου. Αλλά το μίσος είναι, αναμφίβολα, ένας όρος, όχι μόνο απαραίτητος αλλά και ουσιαστικός, του πόλεμοι».
Το μίσος καθορίζει τον πόλεμο και εκφράζεται μέσω αυτού, Η φράση του Αντρέ Μαλρό «είθε η νίκη σε αυτό τον πόλεμο να ανήκει σε όσους πολέμησαν χωρίς να τον αγαπούν» εκφράζει μία ελπίδα που στην πραγματικότητα διαψεύδεται σε όλους σχεδόν τους πολέμους. Αλλιώς δεν θα καταλαβαίναμε πώς εκατομμύρια άνθρωποι στη διάρκεια της ιστορίας ήταν πρόθυμοι, από τη μία στιγμή στην άλλη, να σκοτώσουν αγνώστους ή να σκοτωθούν από αυτούς. Και όταν η δεξαμενή του μίσους δεν βρίσκει διέξοδο στον πόλεμο, εκδηλώνεται υπόκωφα με τη μορφή της περιφρόνησης, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.

Οι καταστροφικές τάσεις των ατόμων συνάδουν απόλυτα με την ανάγκη μίας κοινωνίας να ενδυναμώνει τη θέση των νόμων, των αξιών και των κανόνων της, ως μοναδικά στην τελειότητα τους και ως τα μόνα αληθινά, ενώ οι νόμοι, τα πιστεύω και τα έθιμα των άλλων είναι κατώτερα, λανθασμένη, άσχημα, αηδιαστικά, φριχτά, διαβολικά.

Και αυτό, με τη σειρά του, βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με τις ψυχικές ανάγκες του ατόμου. Γιατί ό,τι υπάρχει πέρα από τον κύκλο σημασιών που τόσο επίπονα περιέβαλε στον δρόμο προς την κοινωνικοποίηση είναι λανθασμένο, άσχημο, ασύνετο. Το αυτό συμμερίζεται η ομάδα στην οποία ανήκει: φυλή, χωριό, έθνος, θρησκεία. Πρέπει να γίνει σαφώς αντιληπτό ότι κάθε απειλή προς τις θεσμοθετημένες ομάδες, στις οποίες ανήκουν τα άτομα, βιώνεται από αυτά ως πιο σοβαρή από μία απειλή κατά της ζωής τους,

Τα χαρακτηριστικά αυτά παρατηρούνται με μεγαλύτερη ένταση στις εντελώς κλειστές κοινωνίες: στις αρχαϊκές ή παραδοσιακές αλλά ακόμη περισσότερο στις σύγχρονες απολυταρχικές. Η κύρια απάτη είναι πάντα: οι κανόνες μας είναι το καλό· το καλό είναι οι κανόνες μας· οι κανόνες μας δεν είναι ίδιοι με τους δικούς τους· άρα οι κανόνες τους δεν είναι καλοί. Επίσης: ο θεός μας είναι ο αληθινός· η αλήθεια είναι ο θεός μας· ο θεός μας δεν είναι ίδιος με τον δικό τους· άρα ο θεός τους δεν είναι ο αληθινός.

Πάντα φαινόταν σχεδόν αδύνατο οι ανθρώπινες ομάδες να αντιμετωπίζουν το διαφορετικό ως ακριβώς αυτό: απλώς διαφορετικό. Επίσης, ήταν σχεδόν αδύνατο να αντιμετωπίζουν τους θεσμούς των άλλων ως ούτε κατώτερους ούτε ανώτερους αλλά απλώς ως διαφορετικούς. Η συνάντηση μίας κοινωνίας με άλλες συνήθως ανοίγει τον δρόμο για τρεις πιθανές εκτιμήσεις: οι άλλοι είναι ανώτεροι από εμάς είναι ίσοι ή είναι κατώτεροι. Αν δεχτούμε ότι είναι ανώτεροι, οφείλουμε να απαρνηθούμε τους θεσμούς μας και να υιοθετήσουμε τους δικούς τους. Αν είναι ίσοι θα μας ήταν αδιάφορο αν οι άλλοι είναι χριστιανοί ή ειδωλολάτρες. Οι δύο αυτές πιθανότητες είναι απαράδεκτες. Διότι αμφότερες προϋποθέτουν ότι το άτομο πρέπει να εγκαταλείψει τα σημεία αναφοράς του ή τουλάχιστον να τα θέσει υπό αμφισβήτηση.

Δεν απομένει λοιπόν παρά η τρίτη πιθανότητα: οι άλλοι είναι κατώτεροι. Αυτό βεβαίως αποκλείει την πιθανότητα οι άλλοι να είναι ίσοι με εμάς, με την έννοια ότι οι θεσμοί τους απλώς δεν συγκρίνονται με τους δικούς μας. Ακόμη και στην περίπτωση «μη θρησκευτικών» πολιτισμών, μία τέτοια παραδοχή θα δημιουργούσε αναπάντητα ερωτηματική στο καθαρώς θεωρητικό επίπεδο: πώς αντιμετωπίζει κανείς κοινωνίες που δεν αναγνωρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, επιβάλλουν στους πολίτες τους σκληρές ποινές ή έχουν απαράδεκτα έθιμα;

Ο δρόμος προς την αναγνώριση του διαφορετικού αρχίζει στο ίδιο σημείο και έχει τα ίδια κίνητρα με την αμφισβήτηση των δεδομένων θεσμών της κοινωνίας, την απελευθέρωση των σκέψεων και των πράξεων, εν ολίγοις τη γέννηση της δημοκρατίας και της φιλοσοφίας. Εδώ μπαίνει κανείς σε πειρασμό να πει ότι το άνοιγμα της σκέψης και ο μερικός και σχετικός εκδημοκρατισμός των πολιτικών καθεστώτων της Δύσης συνοδεύτηκαν από την παρακμή του σωβινισμού, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Ωστόσο, δεν μπορούμε να δεχτούμε αυτή την ιδέα χωρίς να θέσουμε ισχυρούς περιορισμούς. Αρκεί να σκεφτούμε με πόσο ακραία επιθετικότητα επανεμφανίστηκε ο εθνικισμός, η ξενοφοβία και ο ρατσισμός τον 20ό αιώνα σε χώρες «ανεπτυγμένες» και «δημοκρατικές».

Όλα όσα ειπώθηκαν μέχρι εδώ αφορούν τον αποκλεισμό του άλλου. Δεν αρκούν για να «εξηγήσουμε» γιατί αυτός ο αποκλεισμός γίνεται διάκριση, περιφρόνηση, απομόνωση, και τελικά μίσος, λύσσα και δολοφονική τρέλα. Δεν πιστεύω όμως ότι μπορεί να υπάρξει γενική «εξήγηση».

Μπορώ μόνο να αναφέρω έναν παράγοντα που αφορά τις μαζικές εκρήξεις εθνικού και ρατσιστικού μίσους στη σύγχρονη εποχή. Η κατάρρευση, στις καπιταλιστικές κοινωνίες, σχεδόν όλων των αρχών είχε ως επίπτωση τη συσπείρωση για λόγους ταύτισης γύρω από τη «θρησκεία», το «έθνος» ή τη «ράτσα» και όξυνε το μίσος προς τους ξένους. Η κατάσταση δεν είναι διαφορετική στις μη ευρωπαϊκές κοινωνίες που υφίστανται το σοκ της εισβολής του μοντέρνου τρόπου ζωής, άρα και την κονιο­ποίηση των παραδοσιακών ση­μείων αναφοράς με τα οποία ταυτίζονται τα άτομα. Το αποτέλεσμα είναι η αύξηση του θρησκευτικού και/ή εθνικού φανατισμού.

Μία τελευταία παρατήρηση που αφορά ον ρατσισμό. Το κύριο και καθοριστικό χαρακτηριστικό του ρατσισμού είναι η «απαραίτητη μη μετατρεψιμότητα» του άλλου. Ο θρησκευτικά μισαλλόδοξος δέχεται με χαρά τον προσηλυτισμό των απίστων ο «λογικά» εθνικιστής χαίρεται όταν ξένα εδάφη προσαρτώνται στη χώρα του και οι κάτοικοι τους «αφομοιώνονται» Δεν είναι όμως τέτοια η περίπτωση του ρατσιστή. Οι γερμανοί εβραίοι θα ήθελαν να παραμείνουν πολίτες του Τρίτου Ράιχ· αλλά οι ναζιστές ούτε να το ακούσουν.
Ακριβώς γιατί στην περίπτωση του ρατσισμού το αντικείμενο του μίσους πρέπει να είναι «μη μετατρέψιμο». Γι” αυτό ο ρατσιστής επικαλείται ή εφευρίσκει δήθεν φυσικά (βιολογικά), άρα μη μετατρέψιμα, χαρακτηριστικά του αντικειμένου του μίσους του: το χρώμα του δέρματος του, τα διακριτικά γνωρίσματα του προσώπου του. Τέλος, θα ήταν απολύτως δικαιολογημένο να συνδέσουμε αυτή την ακραία μορφή του μίσους προς τον άλλο με το πιο σκοτεινό, πιο άγνωστο και πιο συγκρατημένο είδος μίσους: το μίσος προς τον εαυτό μας.
 
Η αυτονομία, δηλαδή η πλήρης δημοκρατία, και η αποδοχή του άλλου δεν αποτελούν φυσική ανθρώπινη κλίση. Αμφότερες συναντούν τεράστια εμπόδια. Γνωρίζουμε από την ιστορία ότι ο αγώνας για τη δημοκρατία είχε μέχρι σήμερα οριακά μεγαλύτερη επιτυχία από τον αγώνα κατά του σωβινισμού, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Αλλά για όσους είναι στρατευμένοι στο μοναδικό πολιτικό πλάνο που χρήζει υπεράσπισης, το πλάνο της οικουμενικής ελευθερίας, ο μοναδικός ανοικτός δρόμος είναι η συνέχιση του αγώνα κόντρα στο ρεύμα.

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2015

1936 -1939: Tο διαχρονικό καλοκαίρι της Αναρχίας




«Εμείς είμαστε αυτοί που θα κληρονομήσουν την γη. Αμφιβολία δεν υπάρχει . Η μπουρζουαζία θα τιναχτεί στον αέρα και θα εγκαταλείψει το βάθρο της ιστορίας. Τα ερείπια δεν τα φοβόμαστε εμείς που είμαστε οι οικοδόμοι των σπιτιών. Θα τα φτιάξουμε όλα πάλι από την αρχή. Αυτόν τον νέο κόσμο κρύβουμε μέσα στη καρδιά μας»

Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι